Τα σύμβολα δεν αποτελούν απλές γραφικές αποτυπώσεις, αλλά πυκνώσεις πολιτισμικής εμπειρίας, ιστορικής συνέχειας και συλλογικών αξιών. Η σημασία τους δεν εδράζεται στη μορφή καθεαυτή, αλλά στο ερμηνευτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται. Η περίπτωση της σβάστικας αναδεικνύει με ιδιαίτερη καθαρότητα τον τρόπο με τον οποίο ένα σύμβολο μπορεί να νοηματοδοτείται εκ νέου, να αποσπάται από τα αρχικά του συμφραζόμενα και να εντάσσεται σε ένα διαφορετικό ιδεολογικό αφήγημα, μεταβάλλοντας ριζικά τη θέση του στη συλλογική μνήμη. Η σβάστικα απαντά ήδη από την προϊστορική περίοδο σε ευρωπαϊκά και ασιατικά ευρήματα. Στον ινδουισμό, η svastika συνδέεται με την ευημερία, την κοσμική αρμονία και την ευλογία. Στην αρχαία ελληνική τέχνη, το τετρασκέλιον ή γαμμάδιον λειτουργεί ως γεωμετρικό μοτίβο με αποτροπαϊκό ή διακοσμητικό χαρακτήρα, χωρίς φυλετικό ή πολιτικό περιεχόμενο. Η διαχρονική και διαπολιτισμική παρουσία του συμβόλου καταδεικνύει ότι η αρχική του νοηματοδότηση σχετιζόταν με κοσμολογικ...