Αειφόρος Ανάπτυξη

  Η λέξη «ηγέτης» χρησιμοποιείται συχνά για ανθρώπους που κατάφεραν να αποκτήσουν μεγάλη εξουσία για να επηρεάσουν πλήθη ή να πείσουν χιλιάδες ανθρώπους να τους ακολουθήσουν. Είναι όμως αρκετή η επιρροή για να μιλήσουμε για ηγεσία; Αν ένας άνθρωπος διαθέτει ισχυρή ρητορική ικανότητα, κινητοποιεί τα πλήθη και επιβάλλει τη θέλησή του, σημαίνει αυτομάτως ότι είναι ηγέτης; Η απάντηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πώς ορίζουμε την ηγεσία. Στη βιβλιογραφία των leadership studies δεν υπάρχει ένας απολύτως ενιαίος ορισμός. Υπάρχουν προσεγγίσεις που χρησιμοποιούν τον όρο περιγραφικά, ώστε ακόμη και ένας καταστροφικός ή αυταρχικός φορέας εξουσίας να μπορεί να μελετηθεί ως περίπτωση «κακής ηγεσίας» ( bad leadership ) (Kellerman, 2004). Υπάρχει όμως και μια ισχυρή κανονιστική παράδοση σύμφωνα με την οποία η ηγεσία δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την ηθική. Η Ciulla (1995), για παράδειγμα, επισημαίνει ότι το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο «τι είναι ηγεσία;» αλλά και «τι είναι καλή ηγεσία;»,...

  Δοκίμασε να πεις μια πολύ απλή φράση: «Πήγα στο σχολείο.» Ποιος πήγε; Εσύ ξέρεις αμέσως την απάντηση: εγώ. Κι όμως, η λέξη «εγώ» δεν υπάρχει πουθενά μέσα στην πρόταση. Πώς γίνεται αυτό; Στα ελληνικά, το ρήμα συχνά κουβαλά ήδη μέσα στη μορφή του την πληροφορία για το πρόσωπο. Το «πήγα» δεν δηλώνει μόνο μια πράξη στο παρελθόν. Σου λέει και ποιος την έκανε. Η κατάληξή του αρκεί για να καταλάβεις ότι το υποκείμενο είναι το πρώτο πρόσωπο. Γι’ αυτό μπορείς να πεις απλώς: «Πήγα.» και όχι αναγκαστικά: «Εγώ πήγα.» Η γλώσσα δεν χρειάζεται να επαναλάβει μια πληροφορία που έχει ήδη δώσει. Δοκίμασε τώρα κι άλλα ρήματα: «Γράφω.» «Έφυγες.» «Θα έρθουμε.» «Περιμένουν.» Χωρίς να εμφανίζεται κανένα «εγώ», «εσύ», «εμείς» ή «αυτοί», καταλαβαίνεις ποιος δρα. Το ρήμα έχει ήδη αφήσει τα ίχνη του προσώπου πάνω στην πρόταση. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής γλώσσας: το υποκείμενο μπορεί συχνά να μην εκφράζεται ρητά, επειδή η μορφή του ρήματος δίνει αρκετές πληροφορίες για να το αναγνωρίσ...

Φαντάσου έναν αρχαιολόγο μπροστά σε ένα τραπέζι γεμάτο θραύσματα από ένα αρχαίο αγγείο. Άλλα κομμάτια είναι μεγάλα. Άλλα είναι μικρά. Κάποια έχουν σχέδιο. Κάποια έχουν μόνο ένα χρώμα ή μια μικρή καμπύλη. Ο αρχαιολόγος τα κοιτάζει προσεκτικά. Τα συγκρίνει. Τα ενώνει. Και σιγά σιγά αρχίζει να καταλαβαίνει πώς μπορεί να ήταν το αγγείο ολόκληρο. 🏺 Δεν βλέπει από την αρχή ολόκληρο το αντικείμενο. Ξεκινά από κομμάτια. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την ΤΝ όταν επεξεργάζεται κείμενο. 🤖 Μόνο που η ΤΝ δεν πιάνει στα χέρια της θραύσματα. «Βλέπει» μικρότερα τμήματα του κειμένου, που τα ονομάζουμε tokens. 🔎 Δραστηριότητα 1 — Το αγγείο και τα κομμάτια του Φαντάσου ότι βρίσκονται μπροστά σου πέντε κομμάτια από ένα αγγείο. Σε ένα φαίνεται μέρος ενός ματιού. Σε άλλο ένα κομμάτι από λαβή. Σε άλλο ένα τμήμα από κυματιστή διακόσμηση. Μπορείς αμέσως να δεις ολόκληρο το αγγείο; Όχι. Αλλά τα κομμάτια σου δίνουν στοιχεία. 🧠 Το ίδιο συμβαίνει και με το κείμενο στην ΤΝ. Εμείς διαβάζ...