Όταν μιλάμε για πολιτιστική κληρονομιά, ο νους μας πηγαίνει συνήθως σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία, διατηρητέα κτίρια και ιστορικά μνημεία. Πρόκειται, αναμφίβολα, για θεμελιώδεις εκφράσεις της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Ωστόσο, η σύγχρονη επιστημονική προσέγγιση στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς έχει διευρύνει σημαντικά αυτό το πλαίσιο, δίνοντας έμφαση όχι μόνο στα ίδια τα κτίρια ή τα αντικείμενα, αλλά και στις κοινότητες, στις αξίες και στις κοινωνικές πρακτικές που αναπτύσσονται γύρω από αυτά (Council of Europe, 2005). Η Σύμβαση του Faro υπογραμμίζει ότι η πολιτιστική κληρονομιά αποκτά νόημα μέσα από τις σημασίες που της αποδίδουν οι άνθρωποι και από τη συμβολή της στην κοινωνία. Με άλλα λόγια, η αξία της δεν περιορίζεται στην ηλικία ή στην αρχιτεκτονική ενός χώρου, αλλά επεκτείνεται στον τρόπο με τον οποίο αυτός αξιοποιείται προς όφελος της κοινότητας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννιέται ένα ενδιαφέρον ερώτημα: μπορεί ένα ιδιωτικό σπίτι να αποτελέσει χώρο πολιτισμ...