Δοκίμασε να πεις δύο φράσεις: «Δεν έρχεται.» και «Μην έρθεις.» Και στις δύο υπάρχει άρνηση. Και στις δύο κάτι δεν συμβαίνει ή δεν θέλεις να συμβεί. Κι όμως, αν τις ακούσεις προσεκτικά, θα καταλάβεις ότι δεν κάνουν καθόλου την ίδια δουλειά. Η πρώτη μοιάζει να σου περιγράφει την πραγματικότητα. Η δεύτερη μοιάζει να προσπαθεί να την επηρεάσει. Μία μικρή αλλαγή από το «δεν» στο «μην» και η στάση σου απέναντι στην πράξη αλλάζει ολόκληρη. Ξεκίνα από το «δεν» . Πες: «Δεν έρχεται». Τι κάνεις; Δηλώνεις κάτι. Παρουσιάζεις μια κατάσταση ως γεγονός: κάποιος δεν έρχεται. Το ίδιο συμβαίνει όταν λες «Δεν ξέρω», «Δεν μπορώ», «Δεν βρέχει», «Δεν το θυμάμαι». Δεν ζητάς από την πραγματικότητα να αλλάξει. Την περιγράφεις όπως τη βλέπεις ή όπως τη θεωρείς. Τώρα άλλαξε μόνο μία λέξη: «Μην έρθεις.» Εδώ δεν περιγράφεις τίποτε που έχει ήδη συμβεί. Μπαίνεις μπροστά από την πράξη και προσπαθείς να την αποτρέψεις. Η άρνηση αποκτά κατεύθυνση. Δεν λες «αυτό δεν γίνεται». Λες, ουσιαστικά, «θέλω αυτό να μη γί...