Αειφόρος Ανάπτυξη

Υπάρχει μια βασική αρχή που χρειάζεται να επαναλαμβάνεται: μια θέση ευθύνης σε έναν δημόσιο φορέα δεν αποτελεί προσωπικό κτήμα, επαγγελματική κατάκτηση ή ισόβιο προνόμιο. Είναι μια προσωρινή θεσμική αποστολή. Όποιος αναλαμβάνει τη διοίκηση ενός δημόσιου οργανισμού δεν αποκτά τον φορέα ούτε το δικαίωμα να τον διαμορφώνει αποκλειστικά σύμφωνα με τις προσωπικές του αντιλήψεις. Αναλαμβάνει, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, την ευθύνη να υπηρετήσει έναν θεσμό που ανήκει στην κοινωνία. Αυτή η διάκριση είναι θεμελιώδης. Ο δημόσιος φορέας δεν είναι προσωπικό εγχείρημα Στον ιδιωτικό τομέα ένας ιδιοκτήτης μπορεί - μέσα στα όρια του νόμου- να καθορίζει την πορεία της επιχείρησής του. Επιλέγει τη στρατηγική, τη διοίκηση και τη φυσιογνωμία της, επειδή αναλαμβάνει και το οικονομικό κόστος των αποφάσεών του. Ο δημόσιος φορέας λειτουργεί διαφορετικά. Χρηματοδοτείται από δημόσιους πόρους, υπηρετεί δημόσιους σκοπούς και οφείλει να λογοδοτεί στην κοινωνία. Κανένα πρόσωπο, όσο έμπειρο, αναγνωρισμένο ή ι...

  Σήμερα η Πολιτιστική Τετάρτη σε προσκαλεί να πλησιάσεις την τοπική ιστορία αλλιώς. Όχι σαν κάτι μακρινό. Όχι σαν μια σειρά από χρονολογίες. Αλλά σαν μια ζωντανή αφήγηση που κρύβεται μέσα σε αντικείμενα, φωτογραφίες, έγγραφα και φωνές ανθρώπων. Κάθε τόπος κρατά μνήμες. Μια παλιά φωτογραφία. Ένα οικογενειακό αντικείμενο. Ένα έγγραφο. Μια επιστολή. Ένα παιχνίδι. Ένα εργαλείο. Μια εικόνα από ένα παλιό σπίτι, ένα μαγαζί, μια γειτονιά, ένα σχολείο, μια πλατεία. Μια προφορική μαρτυρία από έναν άνθρωπο που θυμάται. Η σημερινή σου αποστολή είναι να πάρεις ένα τέτοιο τεκμήριο και να το μετατρέψεις σε ψηφιακή αφήγηση. Μπορείς να ξεκινήσεις από: μια παλιά φωτογραφία, ένα αντικείμενο του σπιτιού, ένα οικογενειακό κειμήλιο, ένα γράμμα ή έγγραφο, ένα αντικείμενο καθημερινής ζωής, μια ανάμνηση που σου αφηγήθηκε κάποιος, ή μια μικρή προφορική μαρτυρία από τη γειτονιά, το χωριό ή την πόλη σου. Κοίταξέ το προσεκτικά. Τι είναι αυτό που βλέπεις; Σε ποια εποχή ανήκει; Ποιος μπορεί να το χρησιμοποίησε;...

  Παραδόσεις, γεύσεις και καθημερινές πρακτικές που μεταδίδονται Όταν αναφερόμαστε στην πολιτιστική κληρονομιά, σκεφτόμαστε συχνά κτίρια, μνημεία, έργα τέχνης και αντικείμενα που έχουν διασωθεί από το παρελθόν. Υπάρχει, όμως, και μια κληρονομιά που δεν μπορεί να αποθηκευτεί εύκολα σε μια προθήκη. Είναι οι γνώσεις, οι παραδόσεις, οι τελετουργίες, οι αφηγήσεις και οι καθημερινές πρακτικές που μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο και από γενιά σε γενιά. Η UNESCO (2003) χρησιμοποιεί τον όρο «άυλη πολιτιστική κληρονομιά» για να περιγράψει πρακτικές, αναπαραστάσεις, εκφράσεις, γνώσεις και δεξιότητες τις οποίες οι κοινότητες αναγνωρίζουν ως μέρος της πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Σε αυτές περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι προφορικές παραδόσεις, οι κοινωνικές πρακτικές, οι τελετουργίες, οι εορταστικές εκδηλώσεις και οι γνώσεις που σχετίζονται με τη φύση και την παραδοσιακή τεχνική δημιουργία. Το σπίτι δεν αποτελεί από μόνο του μορφή άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Μπορεί, όμως, να λειτουργ...