Αειφόρος Ανάπτυξη

 Στον χώρο της τέχνης υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή, η οποία όμως σπάνια μεταφέρεται ουσιαστικά στην εκπαίδευση και, κατ’ επέκταση, στη ζωή: δεν υπάρχει υψηλή και χαμηλή τέχνη, ούτε σημαντικός και ασήμαντος καλλιτέχνης . Υπάρχουν έργα που αφηγούνται, που ενσωματώνουν κοσμοθεωρία, αξιακό σύστημα και τρόπο θέασης του κόσμου. Από τη στιγμή που ένα έργο εκφράζει νόημα, έχει αξία (Dewey, 1934· Danto, 1981). Η βράβευση στην τέχνη δεν αποτελεί μέτρο εγγενούς αξίας. Αποτελεί πράξη αναγνώρισης εντός συγκεκριμένων κριτηρίων, από συγκεκριμένους θεσμούς και πρόσωπα, σε ορισμένο ιστορικό και πολιτισμικό πλαίσιο. Γι’ αυτό και το ίδιο έργο μπορεί να βραβευθεί σε έναν διαγωνισμό και να αγνοηθεί σε έναν άλλον, χωρίς αυτό να αναιρεί την αξία ή τη σημασία του (Bourdieu, 1993). Η αναγνώριση αποτυπώνει σύμπτωση οπτικών, όχι καθολική αλήθεια. Ωστόσο, όταν αυτό το μάθημα δεν μεταδίδεται παιδαγωγικά, η λογική της αξιολόγησης μετατρέπεται σε λογική ιεράρχησης της ύπαρξης . Η αξία παύει να νοείται ως εσωτερ...

  Η πρόσφατη δημόσια συζήτηση γύρω από το αρχαίο Λύκειον και τη σημασία του επαναφέρει ένα κρίσιμο παιδαγωγικό ερώτημα: ποιος είναι ο ρόλος του Λυκείου στη σύγχρονη εκπαίδευση και πού ολοκληρώνεται η γενική παιδεία. Στην αρχαιότητα, το Λύκειον δεν αποτέλεσε βαθμίδα γενικής εκπαίδευσης, αλλά χώρο ανώτερης σκέψης, φιλοσοφικής έρευνας και επιστημονικής μαθητείας, άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Αριστοτέλη  και την περιπατητική του σχολή. Η διδασκαλία δεν στηριζόταν στη μηχανική μετάδοση γνώσεων, αλλά στη διαλεκτική διαδικασία, την παρατήρηση, την κίνηση και την εμπειρική διερεύνηση (Aristotle, trans. 1984· Shields, 2014). Το Λύκειον προϋπέθετε ότι η βασική παιδεία είχε ήδη κατακτηθεί. Υπό αυτό το πρίσμα, η γενική παιδεία διαθέτει ένα λειτουργικό και παιδαγωγικό όριο . Η ανάπτυξη γλωσσικού, μαθηματικού, ιστορικού και επιστημονικού γραμματισμού μπορεί να ολοκληρώνεται ουσιαστικά έως το τέλος της Α΄ Λυκείου – δηλαδή σε μια βαθμίδα που αντιστοιχεί λειτουργικά σε μια «4η Γυμνασίου». Έρε...