Αειφόρος Ανάπτυξη

  Πριν το παιδί αρχίσει να σχηματίζει γράμματα, χρειάζεται να εξοικειωθεί με τις κινήσεις που θα το βοηθήσουν αργότερα να γράφει με μεγαλύτερη άνεση, ακρίβεια και αυτοπεποίθηση. Οι ασκήσεις προγραφής λειτουργούν ακριβώς ως αυτή η πρώτη, ήπια προετοιμασία. Μέσα από γραμμές, καμπύλες, σχήματα, διαδρομές και επαναλαμβανόμενα μοτίβα, το παιδί καλλιεργεί τον οπτικοκινητικό συντονισμό, τη λεπτή κινητικότητα, τον έλεγχο της κίνησης του χεριού και τον προσανατολισμό στον χώρο του χαρτιού. Παράλληλα, εξασκείται στη συγκέντρωση, στην παρατήρηση και στη σταδιακή οργάνωση της κίνησης — δεξιότητες που αποτελούν σημαντική βάση όχι μόνο για τη γραφή, αλλά και για τη γενικότερη μαθησιακή του πορεία. Οι δραστηριότητες μπορούν να αξιοποιηθούν με ευελιξία, χωρίς πίεση και με ρυθμό που προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε παιδιού. Στόχος δεν είναι η «τέλεια γραμμή», αλλά η εξοικείωση με την κίνηση και η δημιουργία μιας θετικής πρώτης σχέσης με τη διαδικασία της γραφής. Στον παρακάτω φάκελο μπορείτε να βρεί...

Μερικές φορές μια εικόνα δεν χρειάζεται να την καταλάβεις αμέσως. Χρειάζεται απλώς να της δώσεις λίγο περισσότερο χρόνο. Κοίταξε τις εικόνες και δοκίμασε τρεις διαφορετικούς τρόπους παρατήρησης. 1. Κοίτα τη μορφή Στάσου στις εικόνες από την έκθεση «Ο Κόσμος της Πρωτοπορίας. Πόλη, Φύση, Σύμπαν, Άνθρωπος» . Μην προσπαθήσεις ακόμη να αναγνωρίσεις τι ακριβώς βλέπεις. Παρατήρησε πρώτα τις γραμμές, τα σχήματα, τα χρώματα και την κίνηση . Πού πηγαίνει πρώτο το βλέμμα σου; Ποιο στοιχείο σε κάνει να επιστρέψεις ξανά στην εικόνα; Η πρωτοπορία πολλές φορές ξεκινά ακριβώς από εκεί: από την προσπάθεια να δεις τον κόσμο διαφορετικά. 2. Αναζήτησε την ιστορία Τώρα κοίταξε την εικόνα από τα Los Caprichos του Francisco Goya . Διάλεξε μία μορφή ή μία μικρή λεπτομέρεια. Τι πιστεύεις ότι έχει συμβεί λίγο πριν από τη στιγμή που βλέπεις; Τι μπορεί να συμβεί αμέσως μετά; Δεν χρειάζεται να βρεις τη «σωστή» απάντηση. Άφησε την εικόνα να γίνει για λίγο η αρχή μιας ιστορίας που δημιουργείς εσύ. 3...

  Δοκίμασε να πεις δύο φράσεις: «Ένας άνθρωπος στεκόταν έξω από την πόρτα.» και «Ο άνθρωπος στεκόταν έξω από την πόρτα.» Η διαφορά μοιάζει μικρή. Άλλαξε μόνο μία λέξη. Κι όμως, ο τρόπος με τον οποίο βλέπεις τη σκηνή αλλάζει αμέσως. Στην πρώτη φράση εμφανίζεται κάποιος για πρώτη φορά μπροστά σου. Δεν ξέρεις ακόμη ποιος είναι. Είναι ένας άνθρωπος , κάποιος από τους πολλούς πιθανούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να βρίσκονται εκεί. Στη δεύτερη όμως κάτι έχει ήδη αλλάξει. Όταν ακούς «ο άνθρωπος» , περιμένεις σχεδόν αυθόρμητα να ξέρεις για ποιον μιλάμε. Κάπου πριν πρέπει να τον έχουμε γνωρίσει — μέσα στη συζήτηση, μέσα στην ιστορία ή μέσα στην κοινή μας εμπειρία. Φαντάσου τώρα ότι ξεκινάς μια μικρή αφήγηση: «Ένα παιδί βρήκε ένα κουτί στον δρόμο. Το παιδί άνοιξε το κουτί.» Παρατήρησέ το. Στην πρώτη πρόταση εμφανίζονται για πρώτη φορά ένα παιδί και ένα κουτί . Δεν τα γνωρίζεις ακόμη. Στη δεύτερη όμως λες το παιδί και το κουτί . Γιατί; Επειδή τώρα έχουν αποκτήσει θέση μέσα στην ιστορία σο...