Αειφόρος Ανάπτυξη

Όταν οι ελληνικές λέξεις πέρασαν τα σύνορα και έγιναν παγκόσμιες Κάποιες λέξεις δεν έμειναν στον τόπο όπου γεννήθηκαν. Ταξίδεψαν. Πέρασαν από στόμα σε στόμα, από βιβλίο σε βιβλίο, από σχολείο σε σχολείο, από πολιτισμό σε πολιτισμό. Άλλες άλλαξαν προφορά. Άλλες άλλαξαν γραφή. Άλλες κράτησαν σχεδόν την ίδια σημασία. Άλλες απέκτησαν νέες χρήσεις. Λέξεις όπως democracy, music, theatre, philosophy, museum δεν είναι απλώς αγγλικές ή διεθνείς λέξεις. Κουβαλούν μέσα τους ελληνικές ρίζες. Και μαζί με τις ρίζες τους κουβαλούν ιδέες, θεσμούς, τέχνες, τρόπους σκέψης και μνήμες ενός πολιτισμού που συνέχισε να μιλά μέσα από άλλες γλώσσες. Σε αυτό το άρθρο δεν θα δεις τις λέξεις σαν απλές μεταφράσεις. Θα τις δεις σαν ταξιδιώτες. Θα παρατηρήσεις πώς μια λέξη μπορεί: να ξεκινά από μία γλώσσα, να περνά σε μια άλλη, να αλλάζει μορφή, να κρατά ένα παλιό νόημα, και ταυτόχρονα να αποκτά νέα ζωή. Γιατί οι λέξεις δεν ταξιδεύουν μόνες τους. Ταξιδεύουν μαζί με τους ανθρώπους, τις ιδέες και τους πολιτισμούς. 🪶 ...

  Σήμερα δεν θα σταθείς απλώς δίπλα στη θάλασσα. Σήμερα θα μπεις μέσα της. Όχι για να κολυμπήσεις μόνο, αλλά για να ακούσεις κάτι που δεν συμβαίνει κάθε μέρα: μια συναυλία που γεννιέται μέσα στο νερό. Φαντάσου πως προχωράς αργά μέσα στη ρηχή θάλασσα. Το νερό αγγίζει τα πόδια σου, ύστερα τα γόνατά σου, και γύρω σου όλα μοιάζουν να αλλάζουν ρυθμό. Ο αέρας φυσά, το φως σπάει πάνω στην επιφάνεια, τα βότσαλα μετακινούνται ελαφρά, και κάθε μικρός ήχος μοιάζει σαν να ετοιμάζεται να γίνει μουσική. Δεν βρίσκεσαι πια απλώς σε μια παραλία. Βρίσκεσαι σε μια θαλάσσια σκηνή. Κοίταξε γύρω σου με τη φαντασία σου. Πού γίνεται αυτή η συναυλία; Σε έναν ήρεμο κόλπο; Ανάμεσα σε βράχια; Κοντά σε ένα μικρό νησί; Μπροστά από έναν φάρο; Σε ένα σημείο όπου το νερό είναι τόσο καθαρό, ώστε βλέπεις τον βυθό σαν ζωγραφιά; Τώρα σκέψου τους ήχους της συναυλίας. Ποιο είναι το πρώτο όργανο; Ίσως είναι τα κύματα που χτυπούν απαλά στον βράχο. Ίσως είναι τα βότσαλα που κυλούν με τον ρυθμό του νερού. ...

  Στις 15 Ιουλίου 1974, η δικτατορία του Δημητρίου Ιωαννίδη οργάνωσε το πραξικόπημα εναντίον του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Ήταν μια παράνομη ενέργεια ενός αυταρχικού καθεστώτος, το οποίο είχε ήδη καταλύσει τη δημοκρατία στην Ελλάδα και επιχείρησε να ανατρέψει και τη νόμιμη συνταγματική τάξη της Κύπρου. Δεν επρόκειτο για απόφαση του δημοκρατικού ελληνικού λαού ούτε για επιλογή του κυπριακού λαού. Οι πραξικοπηματίες φέρουν ακέραιη την ευθύνη για την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης. Αυτή, όμως, είναι η ευθύνη για το πραξικόπημα — όχι για τις αποφάσεις που έλαβε στη συνέχεια η Τουρκία. Το πραξικόπημα παραβίαζε τη Συνθήκη Εγγυήσεως, καθώς έθετε σε κίνδυνο την ανεξαρτησία της Κυπριακής Δημοκρατίας και άνοιγε τον δρόμο για την ένωσή της με την Ελλάδα. Η Τουρκία μπορούσε, επομένως, να καταγγείλει την παραβίαση και να επικαλεστεί τους μηχανισμούς της Συνθήκης. Όμως το Άρθρο 4 δεν της έδινε λευκή επιταγή για εισβολή, κατάληψη εδάφους ή διαίρεση του νησιού. Π...