Αειφόρος Ανάπτυξη

  Έργο αναφοράς: Ο χορός του Ναπολέοντα Σουκατζίδη, 1944–1966 Βάλιας Σεμερτζίδης Εγχάρακτη ζωγραφική σε καμβά, 131,5 × 251,2 εκ. Δωρεά του καλλιτέχνη 1. Μπες σιγά σιγά στη σκηνή Στάσου για λίγο μπροστά στην ιστορία. Δεν βρίσκεσαι απλώς μπροστά σε έναν πίνακα. Βρίσκεσαι μπροστά σε μια στιγμή όπου ο άνθρωπος καλείται να αποφασίσει ποιος είναι. Ο Ναπολέων Σουκατζίδης βρίσκεται στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου. Το όνομά του ακούγεται ανάμεσα στα ονόματα των διακοσίων που οδηγούνται στην εκτέλεση. Και τότε συμβαίνει κάτι απρόσμενο: του δίνεται η δυνατότητα να σωθεί. Όμως η σωτηρία του έχει τίμημα. Αν εξαιρεθεί εκείνος, κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση του. Σκέψου για λίγο αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει άνετος χρόνος. Δεν υπάρχει απόσταση ασφαλείας. Δεν υπάρχει θεωρητική συζήτηση. Υπάρχει μόνο μια απόφαση. 2. Διάβασε την αφήγηση σαν να ακούς μια φωνή από το παρελθόν Διάβασε προσεκτικά το απόσπασμα του Δημήτρη Ψαθά. Μην το διαβάσεις βιαστικά. Άφησε τις εικόνες να σχηματιστούν μέσ...

  Υπάρχουν ποιήματα που δεν τα διαβάζεις απλώς. Τα πλησιάζεις. Στέκεσαι λίγο στην άκρη τους, σαν να στέκεσαι μπροστά σε μια μισάνοιχτη πόρτα. Δεν ξέρεις αν πρέπει να μπεις. Δεν ξέρεις αν θέλεις να μπεις. Κάτι όμως σε τραβά. Η Τετάρτη των Τεφρών του T. S. Eliot είναι ένα τέτοιο ποίημα. Δεν είναι ένα ποίημα που σου προσφέρει εύκολες βεβαιότητες. Δεν σου λέει απλώς «πίστεψε» ή «μην πιστεύεις». Αντίθετα, σε βάζει μέσα σε έναν άνθρωπο που παλεύει: με την πίστη, με την αμφιβολία, με την ανάγκη να στραφεί προς τον Θεό και με την αδυναμία του να το κάνει ολοκληρωτικά. Σε αυτή τη δραστηριότητα δεν θα προσπαθήσεις να λύσεις το ποίημα. Θα προσπαθήσεις να το ακούσεις. Και ύστερα, να γράψεις κάτι δικό σου. Η αφετηρία σου Θα ξεκινήσεις από δύο πηγές. Πρώτα, θα διαβάσεις το έργο από την Ανοικτή Βιβλιοθήκη: T. S. Eliot, Τετάρτη των Τεφρών και άλλα ποιήματα https://www.openbook.gr/tetarti-twn-tefrwn/ Εκεί θα βρεις το ποίημα και τη μετάφρασή του. Όμως για αυτή τη δραστηριότητα έχει ιδιαίτερη σημασί...

  Η συζήτηση για τα Διαχειριστικά Σχέδια των μνημείων Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO δεν αφορά μόνο την πολιτιστική διαχείριση. Δεν αφορά μόνο την προστασία αρχαιολογικών χώρων, μνημείων, ιστορικών τόπων ή πολιτιστικών τοπίων. Μπορεί να λειτουργήσει και ως αφορμή για έναν βαθύτερο προβληματισμό: πώς αντιλαμβανόμαστε την αξία; Πότε θεωρούμε ότι κάτι αξίζει να προστατευθεί; Και γιατί σε ορισμένα πεδία η προστασία είναι αυτονόητη, ενώ σε άλλα υποχωρεί μπροστά στη μέτρηση, την απόδοση και την αξιολόγηση; Στον χώρο του πολιτισμού, η έννοια της προστασίας βρίσκεται στον πυρήνα της σκέψης. Ένα μνημείο δεν προστατεύεται μόνο επειδή μπορεί να αποφέρει οικονομικό όφελος να προσελκύσει επισκέπτες ή να ενταχθεί σε μια αναπτυξιακή στρατηγική. Προστατεύεται πρωτίστως επειδή έχει αξία. Επειδή φέρει μνήμη. Επειδή συνδέεται με την ιστορική συνέχεια, την ταυτότητα, την αισθητική, την πνευματικότητα και την ανθρώπινη εμπειρία. Η αξία του δεν χρειάζεται κάθε φορά να αποδεικνύεται από την αρχή. Έχ...