Σήμερα δεν έρχεσαι απλώς να μάθεις μια ιστορική ημερομηνία. Έρχεσαι να σταθείς για λίγο μπροστά σε μια μνήμη. Να ακούσεις φωνές που δεν ακούστηκαν όσο έπρεπε. Να κοιτάξεις ανθρώπους που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους, αλλά δεν ξεριζώθηκαν από την ιστορία. Η 19η Μαΐου είναι ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Δεν είναι μια μέρα μόνο για να πεις «θυμάμαι». Είναι μια μέρα για να αναρωτηθείς: Τι σημαίνει να χάνεις τον τόπο σου; Τι σημαίνει να κουβαλάς μια πατρίδα μέσα στη γλώσσα, στο τραγούδι, στην πίστη, στην οικογένεια; Και τι σημαίνει να συνεχίζεις, όταν όλα γύρω σου προσπάθησαν να σε σβήσουν; 1. Πριν αρχίσει η σιωπή Φαντάσου ότι βρίσκεσαι στον Πόντο. Δεν βλέπεις ακόμη πόνο. Βλέπεις χωριά, εκκλησίες, σχολεία, σπίτια, ανθρώπους που εργάζονται, γελούν, τραγουδούν, μεγαλώνουν παιδιά. Ακούς την ποντιακή διάλεκτο. Ακούς λύρα. Βλέπεις γιορτές. Βλέπεις οικογένειες να κρατούν την παράδοσή τους σαν πολύτιμο νήμα. Στάσου λίγο εδώ. Μη βιαστείς να πας κατευθείαν στην κατα...