Η ταινία για τη ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια δεν αφορά μόνο την Ιστορία. Αφορά το παρόν. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιλαμβάνεται μέχρι σήμερα τον πολίτη: όχι ως συνομιλητή, αλλά ως αντικείμενο καθοδήγησης. Ο Καποδίστριας υπήρξε αναμφίβολα ενάρετος, ανιδιοτελής και βαθιά αφοσιωμένος στο όραμά του για ένα οργανωμένο, ευρωπαϊκό κράτος. Όμως ταυτόχρονα πίστευε ακράδαντα ότι ήξερε καλύτερα από τους ίδιους τους Έλληνες τι έπρεπε να γίνουν . Αυτή η πεποίθηση — όσο καλοπροαίρετη κι αν ήταν — έχει όνομα: αλαζονεία . Όχι η αλαζονεία της ιδιοτέλειας, αλλά η αλαζονεία του φωτισμένου σωτήρα. Η λογική αυτή δεν έβλεπε τις πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας που μόλις είχε βγει από πόλεμο, φτώχεια και διάλυση. Έβλεπε ένα κράτος που έπρεπε να «διορθωθεί» να πειθαρχήσει να προσαρμοστεί σε ξένα πρότυπα, χωρίς ουσιαστική συναίνεση. Όταν όμως η αρετή δεν συνοδεύεται από διάλογο, μετατρέπεται σε εξουσία και όταν η εξουσία επιβάλλεται «για το καλό σου», παύει να είναι δημοκ...