Σήμερα δεν θα σταθείς απλώς δίπλα στη θάλασσα.
Σήμερα θα μπεις μέσα της.
Όχι για να κολυμπήσεις μόνο, αλλά για να ακούσεις κάτι που δεν συμβαίνει κάθε μέρα:
μια συναυλία που γεννιέται μέσα στο νερό.
Φαντάσου πως προχωράς αργά μέσα στη ρηχή θάλασσα. Το νερό αγγίζει τα πόδια σου, ύστερα τα γόνατά σου, και γύρω σου όλα μοιάζουν να αλλάζουν ρυθμό. Ο αέρας φυσά, το φως σπάει πάνω στην επιφάνεια, τα βότσαλα μετακινούνται ελαφρά, και κάθε μικρός ήχος μοιάζει σαν να ετοιμάζεται να γίνει μουσική.
Δεν βρίσκεσαι πια απλώς σε μια παραλία.
Βρίσκεσαι σε μια θαλάσσια σκηνή.
Κοίταξε γύρω σου με τη φαντασία σου.
Πού γίνεται αυτή η συναυλία;
Σε έναν ήρεμο κόλπο;
Ανάμεσα σε βράχια;
Κοντά σε ένα μικρό νησί;
Μπροστά από έναν φάρο;
Σε ένα σημείο όπου το νερό είναι τόσο καθαρό, ώστε βλέπεις τον βυθό σαν ζωγραφιά;
Τώρα σκέψου τους ήχους της συναυλίας.
Ποιο είναι το πρώτο όργανο;
Ίσως είναι τα κύματα που χτυπούν απαλά στον βράχο.
Ίσως είναι τα βότσαλα που κυλούν με τον ρυθμό του νερού.
Ίσως είναι ο αέρας που περνά ανάμεσα από κοχύλια και σχηματίζει έναν λεπτό, παρατεταμένο ήχο.
Ίσως είναι τα ξύλα της ακτής που χτυπούν ρυθμικά, σαν κρουστά.
Και ύστερα εμφανίζονται οι εκτελεστές.
Δεν χρειάζεται να είναι άνθρωποι μόνο.
Μπορεί να είναι το ίδιο το κύμα.
Το κοχύλι.
Το βότσαλο.
Ο γλάρος.
Το φως.
Η σιωπή ανάμεσα στους ήχους.
Σήμερα, εσύ θα είσαι ο δημιουργός αυτής της συναυλίας.
Πάρε μπροστά σου απλά υλικά που θυμίζουν θάλασσα: βότσαλα, κοχύλια, λίγη άμμο μέσα σε ένα βαζάκι, ένα ξύλο, ένα μεταλλικό ή ξύλινο μπολ, ίσως ένα ποτήρι με νερό.
Δοκίμασε να φτιάξεις ήχους που θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια συναυλία μέσα στη θάλασσα:
- χτύπησε απαλά δύο βότσαλα μεταξύ τους
- κούνησε άμμο ή μικρές πετρούλες μέσα σε δοχείο
- άγγιξε ή τρίψε ελαφρά κοχύλια
- χτύπησε ένα βότσαλο πάνω σε ξύλο
- ανακάτεψε απαλά νερό μέσα σε ένα ποτήρι ή μπολ
Άκουσε προσεκτικά.
Ποιος ήχος σου θυμίζει το άνοιγμα της συναυλίας;
Ποιος ήχος μοιάζει με κορύφωση;
Ποιος ήχος μοιάζει με τέλος, όταν όλα ησυχάζουν και μένει μόνο η θάλασσα;
Τώρα φτιάξε τη δική σου σύνθεση.
Μπορεί να κρατά μόνο μισό λεπτό ή ένα λεπτό.
Μπορεί να έχει αρχή, μέση και τέλος.
Μπορεί να ξεκινά ήσυχα, να δυναμώνει και ύστερα να επιστρέφει ξανά στην ηρεμία.
Αν θέλεις, δώσε της και μια εικόνα.
Φαντάσου πως αυτή η συναυλία δεν ακούγεται μόνο, αλλά και βλέπεται:
ο ήλιος πέφτει πάνω στο νερό,
μικρά καΐκια μένουν ακίνητα στο βάθος,
το κοινό ίσως στέκεται μέσα στη θάλασσα ή κάθεται σε βράχους γύρω γύρω,
και η σκηνή δεν είναι ξύλινη ή πέτρινη — είναι η ίδια η επιφάνεια του νερού.
Στο τέλος, δώσε τίτλο στη συναυλία σου.
Ίσως να την ονομάσεις:
Η ορχήστρα των κυμάτων
Συναυλία στον βυθό του φωτός
Το τραγούδι των βότσαλων
Μουσική για μια θάλασσα και ένα νησί
Και ύστερα γράψε ή ηχογράφησε λίγες φράσεις:
“Η συναυλία μου γίνεται…”
“Το πρώτο όργανο που ακούγεται είναι…”
“Ο πιο παράξενος ήχος της θάλασσας είναι…”
“Αν ήσουν εκεί, θα ένιωθες…”
Έτσι, η θάλασσα δεν γίνεται μόνο τοπίο.
Γίνεται σκηνή.
Γίνεται ήχος.
Γίνεται τέχνη.
Τι θα έλεγες την επόμενη φορά που θα πας για μπάνιο να παρουσιάσεις σε αυτούς που αγαπάς τη συναυλία σου;