Τελευταία Νέα

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

Διάσπαση προσοχής-Η "αφηρημάδα των αρίστων"(μαθητών)


Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

 Θ' αφιερώσω το άρθρο μου τούτο σ' ένα εκπαιδευτικό θέμα και ειδικότερα σε μία - απ' των πολλών ειδών - συμπεριφορές μαθητών, μέσα στη σχολική αίθουσα. Κάποιες απ' αυτές δε μπορούν εύκολα οι εκπαιδευτικοί να τις εξηγήσουν και να τις διορθώσουν, γιατί η μόρφωση που τους παρέχεται στα πανεπιστήμια, δεν περιλαμβάνει τέτοιου είδους θέματα! Γιατί επίσης, οι εκπαιδευτικοί θα έπρεπε - παράλληλα με την επιστημονική τους κατάρτιση - να εμπλουτίζονται με γνώσεις ψυχολογίας τόσες πολλές, ώστε να μπορούν να διαγνώσουν και να διορθώσουν πολλές αποκλίνουσες συμπεριφορές των μαθητών τους. Να είναι κάπως εκπαιδευτικοί-ψυχολόγοι, μιας και η ειδικότητα του ψυχολόγου στα σχολεία αποτελεί μία πολυτέλεια για τη χώρα μας...


Η "αφηρημάδα των αρίστων" (δικός μου όρος αυτός...), για την οποία κυρίως γράφω τούτο το άρθρο, είναι ένα είδος συμπεριφοράς των καλών μαθητών μέσα σε μία αίθουσα διδασκαλίας, την οποία, ως εκπαιδευτικοί, δεν καθόμαστε ή δε μπορούμε να την αναλύσουμε, την παρεξηγούμε αδίκως, με συνέπεια ακόμα και την τιμωρία!

Εγώ την κατατάσσω κι αυτή στη λεγόμενη, γενικότερα, "διάσπαση προσοχής" των μαθητών, η οποία μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους-αίτια... Ένα υπερκινητικό παιδί, για παράδειγμα, δε βολεύεται στην ίδια θέση καθ' όλη τη διάρκεια μιας διδακτικής ώρας! Θα σηκωθεί, θα ξανακαθίσει, θα κοιτάξει έξω απ' το παράθυρο, θα πειράξει το διπλανό του, θα ζητάει να πηγαίνει συνεχώς
τουαλέτα κι οτιδήποτε άλλο απ' το να παρακολουθεί το μάθημα με προσοχή! Άλλος λόγος μπορεί να είναι μία αδιαθεσία κάποιου μαθητή, μπορεί - και περισσότερο τώρα με την εξαθλίωση που επικρατεί στις οικογένειες και τους συνεχείς καυγάδες - το μυαλουδάκι του να βρίσκεται στο σπίτι, ήρθε και η αναθεματισμένη πείνα για να "δέσει" καλύτερα το όλο πρόβλημα... Μπορεί επίσης - και το τονίζω αυτό - η αιτία να μη βρίσκεται καθόλου στα παιδιά, αλλά στον ίδιο τον εκπαιδευτικό και στο πώς διδάσκει! Το μεγαλύτερο προσόν ενός εκπαιδευτικού - πέραν των όσων γνώσεων και να διαθέτει - είναι η λεγόμενη μεταδοτικότητα!

Το πόσο καταφέρνει, δηλαδή, να περνάει γνώσεις κι οτιδήποτε άλλο λέει στους μαθητές, με τέτοιον τρόπο που αυτοί ν' ακούνε με ανοιχτό το στόμα κι όλα να "μπαίνουν" στο μυαλό τους, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο κόπο! Είναι χάρισμα αυτό, όμως οφείλεται και στο με πόση όρεξη κι αγάπη το κάνει κάποιος ή με το πόση αγγαρεία...

Η κατηγορία τώρα των αρίστων, των καλών μαθητών δηλαδή, έχει κι αυτή το δικό της... "πρόβλημα!! Τους βλέπεις, λοιπόν, αυτούς να μην παρακολουθούν το μάθημα, να κάνουν μεγάλη φασαρία ή να συλλαμβάνονται αφηρημένοι!! Τι συμβαίνει άραγε εδώ; Οι μαθητές αυτοί, πολλοί με μυαλό "ξυράφι", δε μπορούν να παρακολουθήσουν αυτά που διδάσκονται με στόχο να τα καταλαβαίνουν και οι λιγότερο "προικισμένοι" συμμαθητές τους, φαντάζουν ανιαρά γιατί τα γνωρίζουν ήδη και ΔΕΝ προσέχουν! Οπότε, έρχονται ως επακόλουθα και η φασαρία και η αφηρημάδα...

Εδώ χρειάζεται, βέβαια, και η "μαεστρία" του εκπαιδευτικού - αυτού που τρέφει αγάπη για το λειτούργημα κι όχι αυτού που κάνει αγγαρεία - χρειάζεται και η τόσο απαραίτητη ψυχολογική κατάρτιση που ανέφερα στην αρχή, αφενός για να καταλάβει το λόγο κι αφετέρου για να βρει λύση... Πολλοί τρόποι υπάρχουν φυσικά και τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο! Το καλύτερο θα ήταν να υπάρχουν τμήματα πολύ καλών μαθητών και τμήματα των υπολοίπων, όμως, κάτι τέτοιο, δεν το επιτρέπει η νομοθεσία για λόγους... ψυχολογικούς!!

Εγώ, που ποτέ μου δεν άκουσα κανέναν Προϊστάμενο ή Σύμβουλο, παρά μόνο τη συνείδησή μου, ούτε εφάρμοζα προγράμματα και διδακτέα ύλη (αλήθεια είναι αυτό) και δεν το μετάνιωσα ποτέ, τους καλούς μαθητές, τους αρίστους με τα "κοφτερά" μυαλά, δεν τους άφηνα να "βαλτώνουν" και να περνάει η ώρα χωρίς μάθηση! Πατούσα το "γκάζι" (του μυαλού τους) τέρμα και μετά τους άφηνα να "οδηγούν" μόνοι τους!!! Είχα πάντα ξεχωριστά θέματα κι ασκήσεις γι' αυτούς, πέρα απ' τη διδακτέα ύλη, αν τύχαινε να βρίσκονται και στην ΣΤ' τάξη, είχα τα βιβλία της Α' γυμνασίου στο συρτάρι κι από εκεί έβαζα θέματα κι ασκήσεις!! Όλα αυτά παράλληλα μ' εκείνα που έκαναν οι άλλοι μαθητές! Τους έδινα κίνητρο δηλαδή και το χαίρονταν και συναγωνίζονταν για το ποιος θα τελειώσει πρώτος - και σωστά - γιατί έπαιρναν κι ένα "Μπράβο" μαζί μ' ένα 10άρι κι έτρεχαν το μεσημέρι στο σπίτι να το δείξουν!!! Αυτά έκανα εγώ, άλλοι μπορούν να κάνουν άλλα... Είναι κρίμα πάντως - και το λέω αυτό περισσότερο για τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς - οι καλοί κι άριστοι μαθητές, τα καλύτερα μυαλά δηλαδή, να μένουν αναξιοποίητα και ν' ακολουθούν τη μετριότητα των υπολοίπων μέσα στην τάξη...

Υ.Γ.1 Μιας και προηγουμένως κοινοποίησα κάτι για την ενδοσχολική βία (σωματική και ψυχολογική), κάτι που σήμερα αποτελεί μέγιστο πρόβλημα, θα ήθελα να πω - στους γονείς κυρίως και Συλλόγους Γονέων - να μην κοιτούν μόνο τα πολλά και διάφορα, υπαρκτά σίγουρα, προβλήματα εξοπλισμού, κτιριακά και τόσα άλλα, αλλά ας προσέχουν και λίγο για το έμψυχο υλικό που υπάρχει μέσα απ' του τοίχους των σχολείων! Εκεί, δεν πρέπει να διδάσκονται μόνο "γράμματα" οι μαθητές, αλλά και τρόπους συμπεριφοράς απ' τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς! Επειδή, όμως, οι εκπαιδευτικοί είναι κι αυτοί άνθρωποι με τα δικά τους προβλήματα, σχολικοί ψυχολόγοι ΔΕΝ υπάρχουν (η πιο ωφέλιμη ειδικότητα δηλαδή), να γίνεται αγώνας και προς αυτήν την κατεύθυνση, του καλού έμψυχου υλικού δηλαδή...


Υ.Γ.2 Στις 15 Απριλίου του 2009, στην εβδομαδιαία τοπική εφημερίδα "Μαχητής" (του Αγρινίου) έγραψα το "παρθενικό" μου άρθρο με τίτλο: "Ειδικότητα ψυχολόγου στα σχολεία", με το οποίο, από τότε, φώναζα για το πόσο αναγκαία ήταν η ειδικότητα αυτή στα σχολεία! Θυμάμαι τον εκδότη και διευθυντή της εφημερίδας αυτής - στην οποία αρθρογραφούσα για τρία (3) ολόκληρα χρόνια, πριν περάσω στον ηλεκτρονικό Τύπο - τον κ. Νίκο Κανή ('καθηγητή" τον έλεγα και τον λέω ακόμα...) να του αρέσει πολύ και να μου δίνει θάρρος να συνεχίσω...Θα σας παρουσιάσω εδώ τώρα, τόσα χρόνια μετά, που η κατάσταση στη χώρα μας επιδεινώθηκε επικίνδυνα, τ' αποτελέσματα μιας έρευνας που έγινε τότε κι έχει πολύ μεγάλη σχέση με αυτά που έγραψα εδώ σήμερα... Βάζω μέσα σε εισαγωγικά ένα κομμάτι του άρθρου μου εκείνου: "Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία έρευνας των περιφερειακών διευθυντών εκπαίδευσης στη χώρα μας, το 10% των εκπαιδευτικών έχει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Σύμφωνα, επίσης, με στατιστικά στοιχεία, 190.000 μαθητές χρήζουν ψυχολογικής υποστήριξης (κατάθλιψη, παραβατική συμπεριφορά, ναρκωτικά και απόπειρες αυτοκτονίας)."... Το πόσο αυξήθηκαν σήμερα, βγάλτε μόνοι σας το συμπέρασμα....

Πηγή(PrasiaOnline): http://prasiaonline.blogspot.com/2014/09/blog-post_74.html#ixzz570nDrEZu

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Blogger Tips and TricksLatest Tips And TricksBlogger Tricks

Δίκτυα Εκπαιδευτικής Υποστήριξης