Μέγεθος: A- A+ + + +

Τελευταία Νέα

Αναζήτηση Μεταπτυχιακών

Print Friendly Version of this pagePrint Get a PDF version of this webpagePDF

Ισορροπώντας ανάμεσα στο ρόλο του Λειτουργού και Επαγγελματία εκπαιδευτικού


Άρθρο της Λογγίνου Δήμητρας

Τα χαρακτηριστικά ενός Λειτουργού-Λασκάλου αφορούν τις τεχνικές που πραγματοποιούνται κατά την διδασκαλία προκειμένου να πλησιάσει ο εκπαιδευτικός τον «κόσμο» των μαθητών, κατανοώντας ταυτόχρονα τις ιδιαίτερες ανάγκες τους (Ρέλλος 2000).
Μια τέτοιου είδους τεχνική είναι και η προσέλκυση του ενδιαφέροντος των μαθητευομένων. Ο εκπαιδευτής δύναται να αποσπάσει την προσοχή των μαθητών του είτε χρησιμοποιώντας ένα έτοιμο αποτέλεσμα του αντικειμένου που διδάσκει, είτε αναφέροντας μια ρητορική ερώτηση, είτε ανακοινώνοντας την ύλη του μαθήματος. Η προσέλκυση αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα στάδια μιας διδασκαλίας καθώς διευκολύνει τον Εκπαιδευτικό να ξεκινήσει το μάθημα, ενώ ταυτόχρονα κεντρίζει το ενδιαφέρον των μαθητευομένων, οι οποίοι συνειδητοποιούν την χρησιμότητα του γνωστικού αντικειμένου αλλά και τους τομείς εφαρμογής του στην καθημερινή ζωή (Κόκκινος 2002).
Ακόμη, ένα επιπλέον χαρακτηριστικό είναι η ύπαρξη επικοινωνίας μεταξύ δασκάλου και μαθητευομένων. Η επικοινωνία είναι μια πολύπλοκη διάσταση που προϋποθέτει έναν πομπό, δηλαδή τον δάσκαλο , έναν δέκτη, δηλαδή τον μαθητή κι ένα μήνυμα που μεταβιβάζεται από τον πομπό προς το δέκτη ή και αντίστροφα.

Υπάρχουν αρκετές τεχνικές για να ενεργοποιήσει ο δάσκαλος την επικοινωνία κατά την διάρκεια του μαθήματος όπως είναι :
Οι ερωτήσεις – απαντήσεις
Ο κατευθυνόμενος διάλογος
Η πρακτική άσκηση με καθοδήγηση
Η Ιδεοθύελλα
Οι παραπάνω τεχνικές συμβάλουν στην εκκίνηση της ανατροφοδότησης μεταξύ διδάσκοντα και μαθητευομένων, βοηθώντας τον πρώτο να συλλέξει πληροφορίες για την αποτελεσματικότητα της διδασκαλίας και τον δεύτερο να συμμετέχει ενεργά κι ουσιαστικά στο μάθημα εκφράζοντας σκέψεις ή απορίες (Arnold 2006).

Τέλος, μία ακόμη διάσταση της επικοινωνίας αποτελεί και η γλώσσα του διδάσκοντος, η οποία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη μιας διδακτικής πρακτικής. Για παράδειγμα, η χρησιμοποίηση από τον δάσκαλο πληροφοριακών, εκφραστικών, και ποιοτικών γλωσσικών σχημάτων προσαρμοσμένα στο επίπεδο της τάξης εμπλουτίζουν την επιχειρηματολογία του εκπαιδευτή και ταυτόχρονα δίνουν το ερέθισμα για περαιτέρω συζήτηση μεταξύ των εκπαιδευόμενων (Arnold 2006).

Συνεχίζοντας την ανάλυση των χαρακτηριστικών μιας επαγγελματικής διδασκαλίας, διαπιστώνεται ότι η ύπαρξη μεταδοτικότητας από την πλευρά του εκπαιδευτή συντελεί ενεργά στην εξέλιξη της διδασκαλίας με θετικό ή αρνητικό τρόπο (Arnold 2006).

Οι επιστήμονες αναφέρουν ότι η μεταδοτικότητα ενός ατόμου μπορεί να είναι φυσική, δηλαδή ταλέντο ή τεχνητή, δηλαδή να αποκτάται μέσα από την εμπειρία και την προσπάθεια του ατόμου να βελτιώσει τις γλωσσικές κι επικοινωνιακές του δεξιότητες. Ο εκπαιδευτής δύναται να μεγιστοποιήσει την ικανότητα της μεταδοτικότητας μέσα από την χρησιμοποίηση παραδειγμάτων, τον σχεδιασμό επεξηγηματικών διαγραμμάτων ή σχημάτων και την θεατροποίηση του προφορικού του λόγου. Με τις παραπάνω τεχνικές ο δάσκαλος κρατά όχι μόνο αμείωτο το ενδιαφέρον των εκπαιδευομένων αλλά ταυτόχρονα καταφέρνει να γίνεται περισσότερο κατανοητός στους μαθητές του. Παράλληλα, οι μαθητές που παρακολουθούν ένα δάσκαλο ο οποίος διαθέτει το επικοινωνιακό χάρισμα, αντιλαμβάνονται ευκολότερα το περιεχόμενο του μαθήματος. Άλλωστε, είναι γνωστό, ότι ο άνθρωπος αποκομίζει το 80% των νέων γνώσεων από την παράδοση (Κόκκινος 2002).

Η προαναφερθείσα διαπίστωση για την αξία της μεταδοτικότητας ωθεί στο συμπέρασμα ότι τα μέσα αλλά και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται κατά το μάθημα αποτελούν όχι μόνο απαραίτητα εργαλεία ενός Λειτουργού αλλά και αναγκαία συστατικά μιας σύγχρονης επαγγελματικής διδασκαλίας . Στις μέρες μας υπάρχει μεγάλη ποικιλία εποπτικών κι ακουστικών μέσων όπως πίνακας, προβολικό, flipchart, projector, ραδιόφωνο, τηλεόραση καθώς επίσης κι μια ευρεία επιλογή εκπαιδευτικών μεθόδων όπως διδασκαλία, ερωτήσεις - απαντήσεις, διάλεξη, επίδειξη, που βοηθούν τον εκπαιδευτικό στο να εμπλουτίσει την εκπαιδευτική διαδικασία, ώστε να καταστεί το μάθημα πιο ενδιαφέρον, διαδραστικό και ζωντανό. Από την άλλη πλευρά η χρησιμοποίηση διαφορετικών διδακτικών μέσων και μεθόδων ικανοποιούν την ποικιλομορφία των εκπαιδευομένων. Είναι γνωστό ότι υπάρχουν μαθητές που αφομοιώνουν είτε με ακουστικό είτε με λεκτικό είτε με λογικό ή πρακτικό τρόπο. Η εφαρμογή λοιπόν ποικίλων μεθόδων και μέσων καλύπτει τις εκπαιδευτικές ανάγκες των εκπαιδευόμενων σε μεγάλο βαθμό (Ρέλλος 2000).

 Με λίγα λόγια,  η αντιπαλότητα που έχει ξεσπάσει για τον ρόλο του εκπαιδευτικού (λειτουργός ή επαγγελματίας) δεν υφίσταται. Ένας δάσκαλος οφείλει να οργανώνει με άψογο τρόπο κάθε κομμάτι της διδασκαλίας του και ταυτόχρονα να κατανοεί τις ιδιαιτερότητες των μαθητών του. Οφείλει να είναι και λειτουργός και επαγγελματίας χωρίς να γύρει τη ζυγαριά από τη μια ή την άλλη πλευρά. Άλλωστε οι σύγχρονες πολυμορφικές κοινωνίες το απαιτούν.


Βιβλιογραφία
Κόκκινος Γ. – Αλεξάκη Ε.( επιμ.), Διεπιστημονικές προσεγγίσεις στη μουσειακή αγωγή, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2002

Ρέλλος Νικόλαος, Για μια επίκαιρη διδασκαλία, Gutenberg 2000

Arnold J., Work psychology, prentice hall, England 2004

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αξιόλογοι Σύνδεσμοι