Αξιοθέατα Ρώμης

Ένα μαγικό ταξίδι στην Αιώνια πόλη με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

British Museum

Τα εκθέματα ενός από τα μεγαλύτερα μουσεία στον κόσμο on-line

Art Project

Η εφαρμογή της Google για τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου

Αγία Σοφία

Τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου

Μουσείο Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση των εκθεμάτων του Μουσείου

SunAeon

Τρισδιάστατη απεικόνιση , Μοντελοποίηση, Προσομοίωση του Διαστήματος

Αρχαιολογικός χώρος Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου της Ακρόπολης

Αίγυπτος

Τρισδιάστατη απεικόνιση των Πυραμίδων της Αρχαίας Αιγύπτου

Η χούντα λογόκρινε τα τραγούδια των Πλέσσα – Παπαδόπουλου. Έχουν το απόλυτο ρεκόρ, τους λογόκριναν και τα 12 τραγούδια του δίσκου «Ο Δρόμος»...


Οι χουντικοί δεν ήταν μόνο αυταρχικοί, αλλά έβλεπαν παντού ύποπτες σκιές και εχθρούς. Έτσι επιστράτευσαν και τη λογοκρισία, καθώς ήταν μια εύκολη λύση. Το ρεκόρ των απαγορευμένων τραγουδιών έσπασε ο θρυλικός «Δρόμος» του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, καθώς λογοκρίθηκαν και τα 12 τραγούδια του δίσκου....

Δείτε το Βίντεο από ΕΔΩ
Μore " Η χούντα λογόκρινε τα τραγούδια των Πλέσσα – Παπαδόπουλου. Έχουν το απόλυτο ρεκόρ, τους λογόκριναν και τα 12 τραγούδια του δίσκου «Ο Δρόμος»... "
Share/Bookmark

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ


Τα παραμύθια είναι πανανθρώπινο κοινωνικό φαινόμενο. Εδράζουν σε μια ανάγκη του ανθρώπου να μιλήσει αλληγορικά και να μεταφέρει στο

συμβολικό επίπεδο συναισθήματα, ιστορίες και ηθικά διδάγματα, μια
ανάγκη τόσο παλαιή όσο ο ίδιος. Κάθε κοινωνία έχει τους δικούς μύθους,γεμάτους περιπέτειες, συμβολισμούς και ηθικά διδάγματα.Τι εξυπηρετούν όμως συναισθηματικά το άτομο; Οι ψυχολογικές καταβολές των παραμυθιών ήταν ανέκαθεν ένα φλέγον ζήτημα για τους μελετητές τους, τόσο τους ψυχολόγους, όσο και τους συγγραφείς. Οι ψυχολόγοι προσπαθούν να βρουν το βαθύτερο μήνυμα των παραμυθιών και το τι μας λένε για το συλλογικό ασυνείδητο, ενώ οι συγγραφείς τα αναλύουν από ένα ψυχολογικό πρίσμα,προσπαθώντας να προσδώσουν ενδιαφέρον στην πλοκή των ιστοριών τους.

Ψυχολογική ερμηνεία

Οι εικόνες που συναντάμε στα παραμύθια είναι προιόντα των εσωτερικών φόβων και καταπιεσμένων επιθυμιών που παλεύουν υποσυνείδητα, κατά Freudπου έβλεπε σε αυτά την επιβεβαίωση της ψυχοδυναμικής του θεωρίας. Τα παραμύθια και τα όνειρα έχουν κοινή “δεξαμενή” συμβόλων-εικόνων.
Συγκεκριμένα πίστευε πως διαμέσου των παραμυθιών εκφράζονται οι
εσωτερικές συγκρούσεις, τα άγχη και οι κρυφοί φόβοι και πόθοι μας που
βρίσκονται παγιδευμένα στο υποσυνείδητό μας.
Μάλιστα ο ίδιος ο Freudμέσα από διάφορα έργα του έκανε ανάλυση των συμβολισμών συγκεκριμένων γνωστών παραμυθιών της τότε εποχής (π.χ. των αδελφών Grimm) και παρατήρησε πως και οι ασθενείς του στα όνειρά τους χρησιμοποιούσαν παρόμοιους συμβολισμούς.

Ωστόσο, ήταν ο Carl Jung, ο πιο γνωστός ερευνητής των ονείρων, που έδωσε μια διαφορετική διάσταση στα όνειρα, πέραν της προϋπάρχουσας φροϋδικής άποψης.
Ο Jung εργάστηκε πάνω στην επεξήγηση των μύθων και των θρησκευτικών πρακτικών ανά τους αιώνες και για εκείνον τα παραμύθια ήταν μέρος και απόδειξη αυτού που αποκαλούσε “συλλογικό ασυνείδητο. Με τον όρο αυτό ο Jung αναφερόταν στις αρχέτυπες ιδέες που έχουν αποτυπωθεί από γενιά σε γενιά και τις οποίες κουβαλάμε όλοι μέσα μας,ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης. Ιδέες όπως η τροφοδότης μητέρα-φύση, ο κύκλος της ζωής, το σκοτεινό άγνωστο ή το νερό ως έκφραση αναγέννησης είναι μονάχα μερικές από τις αρχέτυπες ιδέες που υπάρχουν στις ιστορίες-αρχαίες και πιο σύγχρονες- όλων των πολιτισμών.

Παραμύθια, αρχέτυπα και στερεότυπα

Ο ρόλος του παραμυθιού είναι βέβαια ψυχαγωγικός, αλλά όχι μόνο. Ιδέες και αρχέτυπα μεταφέρονται από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά μέσα στους αιώνες. Θέματα όπως η φύση, το άγνωστο του θανάτου, η λανθάνουσα γυναικεία σεξουαλικότητα (Κοκκινοσκουφίτσα, Ωραία Κοιμωμένη,Χιονάτη, Σταχτοπούτα), θρησκευτικές πρακτικές συναντώνται συχνότερα. Η δύναμη των παραμυθιών να μεταφέρουν άμεσα και έμμεσα μηνύματα στις παιδικές ψυχές είναι εξίσου αξιοπρόσεκτη.

Οι ενήλικες μέσα από αυτά,θέλουν να μεταδώσουν τις προσωπικές τους αξίες και ιδανικά και καθώς τα αφηγούνται περνούν ηθικά μηνύματα (έννοιες καλού-κακού) στις παιδικές ψυχές.

Άλλες φορές τα παραμύθια προσπαθούν να μεταδώσουν πανανθρώπινες αξίες, όπως η δικαιοσύνη ή η ισότητα κι άλλες φορές προσπαθούν να περάσουν μηνύματα που είναι συνδεδεμένα με το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκε το παραμύθι και να διδάξουν τη σημαντικότητα της κοινότητας, τους ανδρικούς και γυναικείους ρόλους, αλλά και την ιεραρχία μέσα σε αυτήν. Καθώς δημιουργούν στα παιδιά εικόνες,διεγείρουν τη φαντασία τους, καλλιεργούν το πνεύμα τους οδηγώντας τα σε κόσμους μυθικούς και ονειρικούς, όπου όλα μπορούν να συμβούν.

Πέραν τούτου, τα παραμύθια σε πολλές περιπτώσεις μπορούμε να πούμε πως αποτελούν έναν τρόπο αντίληψης και εκτόνωσης των συναισθημάτων τους,έκφρασης ιδεών και αντιμετώπισης των διλημμάτων στο δρόμο προς την ενηλικίωση απαντώντας ταυτόχρονα στους παιδικούς φόβους.
Ξεκινούν πάντα με μια ήρεμη εισαγωγή (μια φορά κι έναν καιρό) και κλείνουν με έναν επίσης καθησυχαστικό τρόπο. Από τις πρώτες κιόλας λέξεις, το παιδί μεταφέρεται σε έναν κόσμο μαγικό όπου ο χρόνος, όπως και ο τόπος είναι αόριστος, όλα θίγονται με τον απλούστερο δυνατό τρόπο και όπου και τα ανέφικτα είναι δυνατά, ενώ οι ήρωες είναι σχεδόν πάντα απλοί άνθρωποι, χωρίς ιδιαίτερα ταλέντα.

Ουσιαστικά, «αφηγούνται» την παιδική ηλικίαενός ανθρώπου μέχρι και την ενηλικίωσή του, και τις περιπέτειες αυτής της διαδρομής. Καταφέρνουν έτσι να φέρουν την απειλητική παραγματικότητα στα μέτρα του παιδιού. Ο ήρωας προχωρά μόνος του για κάποιο χρονικό διάστημα, όπως αντίστοιχα μόνο νιώθει και το παιδί στην κοινωνία καθώς έρχεται σε πρώτη επαφή με τις δυσκολίες τις ζωής και παρόλο που είναι αδύναμος τελικά τα καταφέρνει.

Στα πλαίσια αυτής της πορείας κρύβουν επίσης μια συναισθηματική σύγκρουση σχετιζόμενη πολλές φορές με την σεξουαλική επαφή.
Για παράδειγμα, το κόκκινο στην κάπα της Κοκκινοσκουφίτσας ή ο επικίνδυνος “κακός λύκος” που συμβολίζει το αρσενικό, η Ωραία Κοιμωμένη που κοιμάται σε εφηβική ηλικία και περιμένει τον πρίγκιπα να την…ξυπνήσει.Το αίμα αντιπροσωπεύει την έμμηνο ρήση και η σκάλα τον οργασμό. Οι μαμάδες και οι γιαγιάδες είναι οι γυναικείες φιγούρες που προστατεύουν τις ηρωίδες από το “κακό” αρσενικό, ενώ ο άντρας γίνεται αποδεκτός σαν ο ‘εκλεκτός’, ο ευγενής πρίγκιπας που με ένα φιλί σώζει τις ηρωίδες.

Είναι πολύ σημαντικό να προσέξουμε τα στάδια της κοινωνικής και σεξουαλικής εξέλιξης που αποτυπώνονται στις αφηγήσεις και τον τρόπο που η σκοτεινή πλευρά πάντα ενοχοποιείται σε επικίνδυνο βαθμό μέσα από χαρακτήρες όπως ο κακός λύκος ή η κακιά μάγισσα. Ειδικά αν αναλογιστούμε πως όλοι έχουμε μια τέτοια πλευρά με την οποία θέλουμε να συμφιλιωθούμε.

Στα κλασικά παραμύθια, όπως η Κοκκινοσκουφίτσα, Τα επτά κατσικάκια και Τα τρία γουρουνάκια, ο αρχετυπικός λύκος ισοδυναμεί με τον κίνδυνο-απειλή και συνδέεται με απαγόρευση («μην ξεστρατίσεις από τον δρόμο σου»). Αυτά τα παραμύθια προειδοποιούσαν έμμεσα τους ακροατές-παιδιά για το κακό ήταν δηλαδή χρηστικά. Για να γίνουν πειστικότερα ζωντάνευαν και έπαιρναν τη μορφή ανησυχητικά άγριων προσώπων δράκων, τεράτων, γιγάντων, μαγισσών κ.ά. Στα νεότερα παραμύθια, τα οποία έχουν συνήθως περιεχόμενο χιουμοριστικό οι λύκοι παύουν να είναι άγριοι. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον πώς τετριμμένα θέματα, όπως ο λύκος των παραμυθιών, αντέχουν όχι μόνο στον χρόνο, αλλά και σε νέες επεξεργασίες.

Σήμερα, οι συγγραφείς μεταμορφώνουν κλασικούς ήρωες, όπως ο λύκος, και τους προσαρμόζουν στις αντιλήψεις της εποχής μας για να προβάλουν σύγχρονες ιδέες, ανατρέποντας την παλιά εικόνα. Από τα πολλά βιβλία με λύκους που κυκλοφορούν ξεχωρίζουν  Τα τρία λυκάκια (Μίνωας) του Ευγένιου Τριβιζά, όπου τα λυκόπουλα είναι ανυπεράσπιστα μπροστά στο στερεότυπα αγαθιάρικο γουρούνι, το Ενας καλλιεργημένος λύκος (Ζεβρόδειλος) του Πασκάλ Μπιέ, που αναφέρεται στην απομόνωση που νιώθει ο διαφορετικός και στις προσπάθειες που κάνει για να ενσωματωθεί στην ομάδα και το παραμύθι της Λήδας Βαρβαρούση Ενας πολύ γλυκός λύκος (Ελληνικά Γράμματα) που τον δείχνει να ενδιαφέρεται για τη σωστή διατροφή.

Τα παραμύθια ως θεραπευτική προσέγγιση

Άξιο αναφοράς είναι ότι τα παραμύθια έχουν χρησιμοποιηθεί όχι μόνο με σκοπό τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών αλλά χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα από ορισμένους ψυχολόγους για να βοηθήσουν ενήλικες.

Ο HansDieckmann υποστηρίζει πως ένας αποτελεσματικός τρόπος να βοηθηθεί ένας ενήλικας είναι να διηγηθεί το αγαπημένο του παραμύθι. Σύμφωνα με τη θεωρία του, το αγαπημένο παραμύθι μας δεν έχει αποτυπωθεί τυχαία στη μνήμη μας, αλλά λόγω της σημαντικής ψυχολογικής του βαρύτητας για την ίδια την ύπαρξή μας.
Όταν συνειδητοποιήσουμε την βαθύτερη σημασία του νοήματος του παραμυθιού τότε θα μπορέσουμε να μεταφράσουμε τις ασυνείδητες σκέψεις και φόβους μας και να τους αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικότερα.

Τα παραμύθια ήταν, είναι και κατά πάσα πιθανότητα θα συνεχίσουν να είναι μια πολύ χρήσιμη πηγή πληροφοριών τόσο για το ίδιο το άτομο που τα αφηγείται, όσο και για τις κοινωνίες και τις συνθήκες που τα δημιουργούν. Συνοδεύουν τους μικρούς μας φίλους στο πέρασμά τους από το ένα αναπτυξιακό στάδιο στο επόμενο και αποτελούν ένα  χρησιμότατο εργαλείο για τους γονείς και τους δασκάλους για ευκολότερη μεταλαμπάδευση γνώσεων και αξιών.Για αυτό και πρέπει να αναγνωρίζεται ευρέως η αξία τους και να εργαζόμαστε όλοι μικροί και μεγάλοι για τη διατηρησή τους..

Πηγή: http://psixologoi4.blogspot.gr/
Μore " ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ "
Share/Bookmark

Άκουσε την Ιστορία σου!



Στον ιστότοπο του 17ου Δημοτικού Σχολείου Ρόδου μπορούν οι μαθητές του Δημοτικού να ακούσουν όλα τα κείμενα των βιβλίων της Ιστορίας των Γ’, Δ’, Ε’ και Στ’ τάξεων. Η αφήγηση των κειμένων έχει γίνει με μεγάλη επιμέλεια . Σίγουρα θα φανεί χρήσιμο σε μαθητές που είναι ακουστικοί τύποι ή έχουν αναγνωστικές δυσκολίες (δυσλεξία, μεταναστόπουλα κ.α) ή απλά να απολαύσουν την αφήγηση. Κάποια μαθήματα υποστηρίζονται και με παρουσιάσεις σε power point, από εκπαιδευτικούς του σχολείου. Μπες στον ιστότοπο του σχολείου www.17o.gr, βρες τα εικονίδια με τα χρωματιστά βιβλία (όπως φαίνονται στην παραπάνω εικόνα) , πάτησε πάνω στο βιβλίο της τάξης που σε ενδιαφέρει και ΑΚΟΥΣΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ

Πηγή: http://www.ipaideia.gr
Μore " Άκουσε την Ιστορία σου! "
Share/Bookmark

Ο Εκπαιδευτικός ιστιότοπος του Γ. Μπαμπινιώτη


Πρόκειται για τον διαδικτυακό τόπο του καθηγητή μέσα στον οποίο μπορεί να βρει κανείς  πληροφορίες για την ελληνική γλώσσα και να ενημερωθεί για ποικίλα γλωσσικά ζητήματα. Πατήστε ΕΔΩ
Μore " Ο Εκπαιδευτικός ιστιότοπος του Γ. Μπαμπινιώτη "
Share/Bookmark

Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης : Ο άνθρωπος του Βιτρούβιου



Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου είναι διάσημο σχέδιο με συνοδευτικές σημειώσεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490 σε ένα από τα ημερολόγιά του. Απεικονίζει μία γυμνή αντρική φιγούρα σε δύο αλληλοκαλυπτόμενες θέσεις με τα μέλη του ανεπτυγμένα και συγχρόνως εγγεγραμμένη σε ένα κύκλο και ένα τετράγωνο. Το σχέδιο και το κείμενο συχνά ονομάζονται Κανόνας των Αναλογιών.

Σύμφωνα με τις σημειώσεις του ντα Βίντσι στο συνοδευτικό κείμενο, οι οποίες είναι γραμμένες με καθρεπτιζόμενη γραφή, το σχέδιο έγινε ως μελέτη των αναλογιών του (ανδρικού) ανθρώπινου σώματος όπως περιγράφεται σε μια πραγματεία του Ρωμαίου αρχιτέκτονα Βιτρούβιου, που είχε γράψει για το ανθρώπινο σώμα:

μια παλάμη έχει πλάτος τεσσάρων δακτύλων
ένα πόδι έχει πλάτος τέσσερις παλάμες
ένας πήχυς έχει πλάτος έξι παλάμες
το ύψος ενός ανθρώπου είναι τέσσερις πήχεις (και άρα 24 παλάμες)
μια δρασκελιά είναι τέσσερις πήχεις
Το μήκος των χεριών ενός άντρα σε διάταση είναι ίσο με το ύψος του
η απόσταση από την γραμμή των μαλλιών ως την κορυφή του στήθους είναι το ένα-έβδομο του ύψους του άνδρα
η απόσταση από την κορυφή του κεφαλιού ως τις θηλές είναι το ένα-τέταρτο του ύψους του άνδρα
το μέγιστο πλάτος των ώμων είναι το ένα-τέταρτο του ύψους του άνδρα
η απόσταση από το αγκώνα ως την άκρη του χεριού είναι το ένα-πέμπτο του ύψους του άνδρα
η απόσταση από τον αγκώνα ως την μασχάλη είναι το ένα-όγδοο του ύψους του άνδρα
το μήκος του χεριού είναι ένα-δέκατο του ύψους ενός άνδρα
η απόσταση από την άκρη του πηγουνιού ως την μύτη είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
η απόσταση της γραμμής των μαλλιών ως τα φρύδια είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
το μήκος του αυτιού είναι το ένα-τρίτο του μήκους του προσώπου
Φαίνεται ότι ο ντα Βίντσι δημιούργησε το σχέδιο βασιζόμενος στο De Architectura 3.1.3 του Βιτρούβιου που γράφει:

Ο ομφαλός είναι φυσικά τοποθετημένος στο κέντρου του ανθρώπινου σώματος, και, αν σε ένα άνδρα ξαπλωμένο με το πρόσωπο στραμμένο επάνω και τα χέρια και τα πόδια του ανεπτυγμένα, με τον ομφαλό του ως κέντρο εγγράψουμε ένα κύκλο, θα ακουμπήσει τα δάκτυλα των χεριών και τα δάκτυλα των ποδιών του. Δεν γίνεται μόνο μέσω ενός κύκλου, η περιγραφή ενός ανθρώπινου σώματος, όπως φαίνεται τοποθετώντας τον σε ένα τετράγωνο. Μετρώντας από τα πόδια ως στην κορυφή του κεφαλιού, και έπειτα κατά μήκος των χεριών σε πλήρη έκταση, βρίσκουμε την τελευταία μέτρηση ίση με την πρώτη· έτσι γραμμές σε ορθή γωνία μεταξύ τους, περικλείοντας τη φιγούρα, σχηματίζουν ένα τετράγωνο.
Η επαναφορά των ανακαλύψεων των μαθηματικών αναλογιών του ανθρώπινου σώματος τον 15ο αιώνα από τον ντα Βίντσι και άλλους θεωρείται ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα που οδήγησαν στην Ιταλική Αναγέννηση. Το σχέδιο του ντα Βίντσι συνδυάζει μια προσεκτική ανάγνωση του αρχαίου κειμένου με τις δικές του παρατηρήσεις σε αληθινά ανθρώπινα σώματα. Κατά το σχεδιασμό του κύκλου και του τετραγώνου πολύ σωστά παρατήρησε ότι το τετράγωνο δεν μπορεί να έχει το ίδιο κέντρο με τον κύκλο, στον ομφαλό, αλλά κάπου χαμηλότερα στην ανατομία. Αυτή η ρύθμιση είναι μια καινοτομία στο σχέδιο του ντα Βίντσι και το ξεχωρίζει από προγενέστερες απεικονίσεις.

Το ίδιο το σχέδιο συχνά χρησιμοποιείται ως ένα υπονοούμενο σύμβολο της ουσιώδους συμμετρίας του ανθρώπινου σώματος, και κατά προέκταση του Σύμπαντος ως συνόλου.

Μπορεί να παρατηρηθεί από την εξέταση του σχεδίου ότι ο συνδυασμός των θέσεων των χεριών και των ποδιών μπορεί να δημιουργήσει δεκαέξι διαφορετικές στάσεις. Η στάση με τα χέρια εκτεταμένα μακριά και τα πόδια ενωμένα είναι εγγεγραμμένη στο τετράγωνο. Η στάση με τα χέρια ελαφρώς υψωμένα και τα πόδια ανοικτά εγγράφεται στον κύκλο. Αυτό εικονογραφεί το θεώρημα ότι κατά την εναλλαγή μεταξύ των δύο στάσεων, το φαινόμενο κέντρο της φιγούρας φαίνεται να κινείται, αλλά στην πραγματικότητα ο ομφαλός της φιγούρας που είναι το πραγματικό κέντρο της βαρύτητας παραμένει ακίνητος.

Πηγή: http://el.wikipedia.org/
Μore " Παγκόσμια Ημέρα Τέχνης : Ο άνθρωπος του Βιτρούβιου "
Share/Bookmark

Η τιμωρία στη σχολική τάξη



Πολύ συχνά οι εκπαιδευτικοί έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες καταστάσεις και συμπεριφορές μέσα στη σχολική τάξη. Ακόμα και στη σύγχρονη εποχή ακούω για τιμωρίες όπως ορθοστασία στον πίνακα ή στη γωνία της τάξης ή γραφή 100 φορές "δεν θα ξανακάνω φασαρία μέσα στην τάξη" ή "δεν θα βγεις διάλειμμα" και άλλα τέτοια "ωραία"!!!

Μερικές συμβουλές για την τιμωρία μέσα στη σχολική τάξη:

- Οι τιμωρίες πρέπει να αποφεύγονται!
Η θετική ενίσχυση , ανταμοιβή, επιβράβευση της θετικής συμπεριφοράς είναι πιο αποδοτική από οποιαδήποτε τιμωρία.
- Οι κανόνες της τάξης να είναι σαφείς και κατανοητοί. Μπορείτε μάλιστα να κρεμάσετε τους κανόνες σε εμφανές σημείο και κατά διαστήματα να τους συζητάτε με τα παιδιά. Να υπενθυμίζετε δηλαδή τους κανόνες και πόσο σημαντική είναι η τήρησή τους για την καλή λειτουργία της τάξης.
- Όχι στις έντονες φωνές και στα ουρλιαχτά! Ένας δάσκαλος που βγαίνει "εκτός εαυτού" δεν βγάζει καλή εικόνα στα παιδιά. Στόχος δεν είναι να φοβούνται το δάσκαλο, αλλά να τον αγαπούν και να τον σέβονται.
- Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να θυμώνουν; H απάντηση εδώ.
- Η τιμωρία δεν είναι ιδιαίτερα πετυχημένο τέχνασμα γιατί απλά "μαλώνει" τις κακές συμπεριφορές, χωρίς να δείχνει τις σωστές και αποδεκτές συμπεριφορές.
- Η αυστηρή τιμωρία μπορεί να προκαλέσει επιθετική ή αρνητική συμπεριφορά από την πλευρά του παιδιού. Συχνά τα παιδιά εκφράζουν άρνηση για το σχολείο επειδή τους μαλώνει ή φωνάζει πολύ η δασκάλα στην τάξη!
- Ο εκπαιδευτικός πρέπει να βρει θετικούς τρόπους να τραβά την προσοχή των μαθητών. Να κάνει το μάθημα ενδιαφέρον και να χρησιμοποιεί την πολυαισθητηριακή εκπαιδευτική μέθοδο.
- Η τιμωρία να μην είναι προσβλητική!
- Η τιμωρία να μην στερεί τα δικαιώματα του παιδιού, όπως να βγει διάλειμμα για να ξεκουραστεί.
- Αν κάποιο παιδί επανειλημμένα δημιουργεί προβλήματα, μιλήστε του κατ' ιδίαν. Συζητήστε την συμπεριφορά του, εκφράστε πως σας κάνει να νοιώθετε και τι δημιουργεί μέσα στην τάξη. Πείτε ότι δεν θέλετε να θυμώνετε και προτείνετε να συνεργαστείτε για να περνάτε όμορφα όλοι.
- Αρχικά προσπαθήστε να επαναφέρετε τον μαθητή με μια έντονη ματιά ή λεκτική φράση, χωρίς όμως φωνές και εντάσεις!
- Προειδοποιήστε τον μαθητή πριν την επιβολή τιμωρίας.Δώστε στο παιδί την ευκαιρία να συμμορφωθεί με τους κανόνες της τάξης.
- Βάλτε στοίχημα με τον εαυτό σας, να γίνετε καλύτερος εκπαιδευτικός, να μειώσετε τις εντάσεις στην τάξη, να δίνετε κίνητρα στους μαθητές όσον αφορά την μάθηση αλλά και τη συμπεριφορά τους.
- Να θυμάστε ότι αποτελείτε πρότυπο για τους μικρούς μαθητές!  
- Προσπαθήστε να αναδείξετε το καλό στο χαρακτήρα του κάθε παιδιού. Είναι πολύ εύκολο να βάλουμε ταμπέλες στους μαθητές αλλά το πραγματικά αξιόλογο και πιο δύσκολο είναι να φέρουμε στην επιφάνεια τα θετικά τους στοιχεία. Για παράδειγμα αν ένα παιδί έχει ισχυρή προσωπικότητα και θέλει να επιβάλλεται στους άλλους, δώστε του ευκαιρίες να χρησιμοποιήσει την δυναμική του προσωπικότητα θετικά. π.χ Βάλτε το παιδί αυτό να οργανώσει ένα παιχνίδι, να είναι ηγέτης ενός δημιουργικού προγράμματος κ.λ.π
- Μην βάζετε ταμπέλες στους μαθητές, μην δημιουργείτε κλίκες, μην χωρίζετε την τάξη σε  "καλά και κακά" παιδιά!
- Πλησιάστε κοντά όταν θέλετε να κάνετε παρατήρηση και ξεκινήστε λέγοντας το όνομά τους.

Να γράψω και ένα παράδειγμα με το τι έκανε μια δασκάλα δημοτικού, όταν ένα κοριτσάκι πήγε και της έκανε παράπονα ότι ο συμμαθητής της την κοροϊδεύει με λόγια. Η δασκάλα,φώναξε το παιδί αυτό κοντά της, όχι για να τον μαλώσει! Αντίθετα του ανέθεσε να κάνει κάτι, να τη βοηθήσει σε μια δραστηριότητα. Με μια απλή κίνηση δηλαδή, σταμάτησε τη διαμάχη, απέσπασε την προσοχή του παιδιού σε κάτι θετικό και του έδωσε και σημασία που ίσως από την αρχή επιζητούσε ο μαθητής. Του έδειξε πόσο καλός μπορεί να είναι απέναντι στη δασκάλα αλλά και στους συμμαθητές του!

Την επόμενη φορά λοιπόν που είστε έτοιμοι να βάλετε τιμωρία....σκεφτείτε αν μπορείτε να την αποφύγετε!

Σοφία Τσιντσικλόγλου
Ειδική Παιδαγωγός
sofiatsin@gmail.com
paidagwgos.blogspot.gr
Μore " Η τιμωρία στη σχολική τάξη "
Share/Bookmark

Οι Αχειροποίητες εικόνες του Χριστού

Επιμέλεια: Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

A.Tο ιερό Μανδήλιο

Η διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία οι εικόνες αποτελούν ένα αδιάσπαστο στοιχείο του Χριστιανικού Ευαγγελίου αμέσως με την έναρξή του, εκφράζεται επίσης στην παράδοση, η οποία βεβαιώνει ότι η πρώτη εικόνα του Χριστού εμφανίσθηκε κατά τη διάρκεια της ζωής του στη γη. Στη Δύση, αυτή η εικόνα εκαλείτο «το Άγιο Μανδήλιο». Στην Ανατολή καλείται «Αχειροποίητος», η εικόνα που δεν έγινε από χέρι άνθρωπου. Σύμφωνα με αυτήν την παράδοση, ο ίδιος ο Χριστός έστειλε την εικόνα Του στον Άβγαρο τον Ε’ Ukhama, πρίγκηπα της Οσροηνής, μιας μικρής χώρας ανάμεσα στον Τίγρη και τον Ευφράτη, που βρισκόταν την εποχή εκείνη ανάμεσα στη Ρωμαϊκή και την Παρθική αυτοκρατορία. Πρωτεύουσά της ήταν η πόλη Εδεσσα, η σημερινή Orfu η Rogais. Πρέπει να αναφερθεί ότι το χρονικό της πόλης αυτής αναφέρει την ύπαρξη Χριστιανικού ναού ο οποίος εθεωρείτο αρχαίος το έτος 201 όταν καταστράφηκε από πλημμύρα. Το βασίλειο της Έδεσσας ήταν η πρώτη πολιτεία στον κόσμο που έγινε Χριστιανική πολιτεία (μεταξύ 170 και 214, υπό την ηγεμονία του Αβγάρου του Θ’)( Ουσπένσκυ Λεωνίδας)

Διαβάζουμε λοιπόν στην «Εκκλησιαστική ιστορία» του Ευσεβίου Καισαρείας τα εξής για τον Άβγαρο(ή Αυγαρο)

«Ἱστορία περὶ τοῦ τῶν Ἐδεσσηνῶν δυνάστου»:

«Ἄβγαρος Οὐχαμα τοπάρχης Ἰησοῦ σωτῆρι ἀγαθῷἀναφανέντι ἐν τόπῳἹεροσολύμων χαίρειν. ἤκουσταί μοι τὰ περὶ σοῦ καὶ τῶν σῶν ἰαμάτων, ὡς ἄνευ φαρμάκων καὶ βοτανῶν ὑπὸ σοῦ γινομένων. ὡς γὰρ λόγος, τυφλοὺς ἀναβλέπειν ποιεῖς, χωλοὺς περιπατεῖν, καὶ λεπροὺς καθαρίζεις, καὶἀκάθαρτα πνεύματα καὶ δαίμονας ἐκβάλλεις, καὶ τοὺς ἐν μακρονοσίᾳ βασανιζομένους θεραπεύεις, καὶ νεκροὺς ἐγείρεις. καὶ ταῦτα πάντα ἀκούσας περὶ σοῦ, κατὰ νοῦν ἐθέμην τὸἕτερον τῶν δύο, ἢὅτι σὺ εἶὁ θεὸς καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ ποιεῖς ταῦτα, ἢ υἱὸς εἶ τοῦ θεοῦ ποιῶν ταῦτα. διὰ τοῦτο τοίνυν γράψας ἐδεήθην σου σκυλῆναι πρός με καὶ τὸ πάθος, ὃἔχω, θεραπεῦσαι. καὶ γὰρ ἤκουσα ὅτι καὶἸουδαῖοι καταγογγύζουσί σου καὶ βούλονται κακῶσαί σε. πόλις δὲ μικροτάτη μοί ἐστι καὶ σεμνή, ἥτις ἐξαρκεῖἀμφοτέροις».

Μετάφραση: «Ο Άβγαρος του Ουχάμα, τοπάρχης, προς τον Ιησού, τον αγαθό σωτήρα, που εμφανίστηκε στην Ιερουσαλήμ, χαίρε. Άκουσα σχετικά με σένα και με τις θεραπείες σου, πως πραγματοποιούνται δίχως φάρμακα και βότανα. Όπως λένε, κάνεις τυφλούς να βλέπουν, χωλούς να περπατούν, καθαρίζεις λεπρούς, βγάζεις ακάθαρτα πνεύματα και δαίμονες, θεραπεύεις όσους βασανίζονται από ανίατες αρρώστιες, ανασταίνεις νεκρούς. Έχοντας λοιπόν ακούσει όλα αυτά για σένα, σκέφτηκα ότι ένα από τα δύο συμβαίνει: ή είσαι εσύ ο ίδιος Θεός που κατέβηκες από του ουρανό και πράττεις αυτά ή είσαι ο υιός του Θεού. Γι’ αυτό λοιπόν σου έγραψα, για να σε παρακαλέσω να ‘ρθεις σε μένα και να θεραπεύσεις το βάσανο που έχω. Άκουσα άλλωστε ότι οι Ιουδαίοι αγανακτούν εναντίον σου και θέλουν να σε κατηγορήσουν. Έχω μια πολύ μικρή, αλλά σεμνή πόλη, που είναι αρκετή και για τους δυο μας».

Ο Ιησούς στην απαντητική του επιστολή συγχαίρει τον Άβγαρο για την πίστη του: ʹʹἌβγαρε, μακάριος εἷ πιστεύσας ἐν εμοί, μήἑώρακώς μεʹ και του υπόσχεται ότι θα στείλει κάποιον για να τον θεραπεύσει και να τον διδάξει.

 «Μακάριος εἶ πιστεύσας ἐν ἐμοί, μὴἑωρακώς με. γέγραπται γὰρ περὶἐμοῦ τοὺς ἑωρακότας με μὴ πιστεύσειν ἐν ἐμοί, καὶἵνα οἱ μὴἑωρακότες με αὐτοὶ πιστεύσωσι καὶ ζήσονται. περὶ δὲ οὗἔγραψάς μοι ἐλθεῖν πρὸς σέ, δέον ἐστὶ πάντα δι᾿ἃἀπεστάλην ἐνταῦθα, πληρῶσαι καὶ μετὰ τὸ πληρῶσαι οὕτως ἀναληφθῆναι πρὸς τὸν ἀποστείλαντά με. καὶἐπειδὰν ἀναληφθῶ, ἀποστελῶ σοί τινα τῶν μαθητῶν μου, ἵνα ἰάσηταί σου τὸ πάθος καὶ ζωήν σοι καὶ τοῖς σὺν σοὶ παράσχηται».


Μετάφραση: «Μακάριος είσαι, γιατί πίστεψες σε μένα χωρίς να με έχεις δει. Γιατί έχει γραφτεί για μένα ότι «όσοι μ’ έχουν δει δε θα πιστέψουν σε μένα» και «ώστε εκείνοι που δε θα μ’ έχουν δει, αυτοί να πιστέψουν και θα ζήσουν». Όσον αφορά αυτά που γράφεις, το να ‘ρθω κοντά σου δηλαδή, πρέπει να ολοκληρώσω όλα εκείνα για τα οποία έχω σταλεί εδώ και μετά την ολοκλήρωση να αναληφθώ προς Εκείνον που μ’ έστειλε. Και αφού αναληφθώ, θα σου στείλω κάποιον από τους μαθητές μου για να σε θεραπεύσει και να δώσει ζωή σ’ εσένα και στους δικούς σου».
 
Στο «Μηναῖο τοῦ Αὐγούστου»  γράφονται τα εξής:

«Ο βασιλιάς της Έδεσσας, Άβγαρος, ήταν λεπρός. Άκουσε για τα θαύματα του Χριστού και έστειλε προς Αυτόν τον αρχειοφύλακά του, Ανανία, με επιστολές στις οποίες παρακαλούσε τον Χριστό να πάει στην Έδεσσα να τον θεραπεύσει. Ο Ανανίας ήταν ζωγράφος, γι’ αυτό ο Άβγαρος τον επιφόρτισε να φτιάξει το πορτραίτο του Σωτήρα σε περίπτωση που ο Χριστός αρνείτο να πάει. Ο Ανανίας βρήκε τον Χριστό περιστοιχισμένο από ένα μεγάλο πλήθος και δεν μπορούσε να τον πλησιάσει. Γι’ αυτό ανέβηκε σ’ ένα βράχο από όπου μπορούσε να τον βλέπει καλύτερα. Προσπάθησε να φτιάξει ένα πορτραίτο του Σωτήρα, αλλά δεν μπορούσε «εξ αιτίας της απερίγραπτης δόξας του προσώπου Του, το οποίο άλλαζε δια της χάριτος». Βλέποντας ότι ο Ανανίας ήθελε να φτιάξει το πορτραίτο Του, ο Χριστός ζήτησε νερό, νίφτηκε, σκούπισε το πρόσωπο Του σ’ ένα κομμάτι λινό ύφασμα, και τα χαρακτηριστικά του έμειναν αποτυπωμένα σ’ αυτό το λινό ύφασμα. Είναι γι’ αυτό που η εικόνα αυτή είναι επίσης γνωστή με το όνομα Μανδήλιον. ( Η Ελληνική λέξη μανδήλιον προέρχεται από τη σημιτική λέξη mindil). Ο Χριστός το έδωσε στον Ανανία, και του είπε να το πάρει, με μία επιστολή, στο πρόσωπο που τον είχε στείλει. Στην επιστολή, ο Χριστός αρνείτο να πάει ο ίδιος στην Έδεσσα, επειδή είχε μια αποστολή να εκπληρώσει. Υπόσχετο στον Άβγαρο ότι, όταν θα εκπληρώνετο αυτή η αποστολή, θα έστελλε ένα από τους μαθητές Του προς αυτόν.

Όταν ο Άβγαρος πήρε το πορτραίτο, θεραπεύθηκε από την αρρώστια του, αλλά έμειναν στο πρόσωπό του αρκετά σημάδια. Μετά την Ανάληψη, ο απόστολος Άγιος Θαδδαίος, ένας από τους εβδομήκοντα, πήγε στην Έδεσσα και θεράπευσε το βασιληά πλήρως προσηλυτίζοντάς τον στο Χριστιανισμό. Πάνω στο θαυματουργό πορτραίτο του Χριστού, ο Άβγαρος έγραψε αυτά τα λόγια: «Ω Χριστέ Θεέ, αυτός που ελπίζει σε Σένα δεν θα πεθάνει». Αφαίρεσε ένα είδωλο από το κοίλωμά του πάνω από μία πύλη της πόλης και το αντικατέστησε με την αγία εικόνα. Ο Άβγαρος έκανε πολλά για τη διάδοση του Χριστιανισμού στους υπηκόους του. Αλλά ο δισέγγονός του επέστρεψε στην ειδωλολατρεία και ήθελε να καταστρέψει την εικόνα του Αγίου Μανδηλίου. Γι’ αυτό ο επίσκοπος της πόλης την εντείχισε στο κοίλωμα αφού προηγουμένως τοποθέτησε μία αναμμένη κανδήλα μπροστά της. Έτσι η εικόνα διασώθηκε.

Πριν τον πέμπτο αιώνα, οι αρχαίοι συγγραφείς δεν κάμνουν καμιά αναφορά στην εικόνα του αγίου Μανδηλίου. Η πρώτη φορά που γίνεται αναφορά σ’ αυτό είναι στον πέμπτο αιώνα, σ’ ένα κείμενο γνωστό σαν «Το Δόγμα του Addai». Ο Addai ήτο επίσκοπος της Έδεσσας (†541) που, στο έργο του (εάν αυτό το έργο είναι αυθεντικό), αναμφίβολα χρησιμοποίησε είτε κάποια τοπική παράδοση είτε κείμενα τα οποία εμείς δεν γνωρίζουμε.

Ο πιο παλαιός αδιαμφισβήτητος συγγραφέας που αναφέρει την εικόνα που στάληκε στον Άβγαρο είναι ο Ευάγριος (έκτος αιώνας)• στο έργο του « Εκκλησιαστική Ιστορία»  ονομάζει το πορτραίτο «η εικόνα που κατασκευάσθηκε από το Θεό» «Θεότευχτος εικών». Όταν ο Πέρσης βασιληάς Χοσρόης πολιόρκησε την Έδεσσα. Ο επίσκοπος Ευλάλιος δι’ οράματος ανακάλυψε το μέρος του κοιλώματος όπου είχε κρυβεί η εικόνα. Την απεκάλυψε και είδε την κανδήλα να καίει ακόμη μπροστά της. Με τη χάρη της εικόνας, η πόλη σώθηκε. Η εικόνα όχι μόνο ήταν ανέπαφη, αλλά είχε επίσης εκτυπωθεί στην εσωτερική πλευρά της πλάκας που την απέκρυβε.

Η αρχική εικόνα, δηλ. το λινό ύφασμα πάνω στο οποίο το πρόσωπο του Κυρίου αποτυπώθηκε, διατηρήθηκε στην Έδεσσα για πολύ καιρό σαν ο πιο πολύτιμος θησαυρός της πόλης. Το 630 οι Άραβες κατέλαβαν την Έδεσσα αλλά δεν απαγόρευσαν την προσκύνηση του Αγίου Μανδηλίου, το οποίο ήτο πολύ γνωστό στη Δύση και προς τιμή του οποίου, τον όγδοο αιώνα, οι Χριστιανοί σε πολλές χώρες καθιέρωσαν εορτή, ακολουθώντας το παράδειγμα της Εκκλησίας, της Εδεσσας. Κατά την περίοδο της εικονομαχίας, ο Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναφέρει τη θαυματουργό εικόνα, και το 787 οι Πατέρες της Εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου αναφέρονται σ’ αυτήν πολλές φορές. Ο Λέων, αναγνώστης στον καθεδρικό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, που ήταν παρών στην Έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, διηγείται πως ο ίδιος προσκύνησε το Άγιο Μανδήλιο κατά την παραμονή του στην Εδεσσα. (2)

Το 944 οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες Κωνσταντίνος Πορφυρογένητος και Ρωμανός ο Α’ αγόρασαν την αγία εικόνα από την Έδεσσα αντί 200 Σαρακηνών αιχμαλώτων και 12.000 αργυρών δηναρίων και με την υπόσχεση ότι τα αυτοκρατορικά στρατεύματα ουδέποτε θα ενοχλούσαν την Έδεσσα και τις γύρω περιοχές. Ακολούθησε λαϊκή εξέγερση. Εν τούτοις το Άγιο Μανδήλιο μεταφέρθηκε με πομπή στην Κωνσταντινούπολη και τοποθετήθηκε στην εκκλησία της Παρθένου του Φάρου. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Πορφυρογένητος την εξύμνησε σε κήρυγμά του σαν την προστάτιδα της αυτοκρατορίας.

Το «γεγονός», τιμάται από την Εκκλησία στις 16 Αυγούστου, ως «ανάμνηση τής εισόδου της αχειροτεύκτου μορφής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ (δηλαδή το άγιο Μανδήλιο) εκ της Εδεσσηνών πόλεως, εις ταύτην την θεοφύλακτον Βασιλίδα (Κωνσταντινούπολη) ανακομισθείσης».

Η εικόνα η «αχειροποίητος» είναι πρωτίστως ο ίδιος ο Χριστός, ο σαρκωθείς Λόγος αποκαλυφθείς δια «του ναού του σώματος αυτού» (Ιωάν. 2:21). Είναι γι’ αυτό που η εικόνα του Χριστού αποτελεί μία αδιάψευστη μαρτυρία της θείας ενσαρκώσεως. Δεν είναι μία εικόνα που δημιουργήθηκε σύμφωνα με μια ανθρώπινη επινόηση• αντιπροσωπεύει το αληθινό πρόσωπο του Υιού του Θεού που έγινε άνθρωπος, και προέρχεται, σύμφωνα με την παράδοση, από μία άμεση επαφή με το πρόσωπά Του. Είναι αυτή την πρώτη εικόνα του Θεού που έγινε άνθρωπος που τιμά η Εκκλησία την ημέρα του Αγίου Μανδηλίου.( Ουσπένσκυ Λ.)

Β.Το  Άγιο Κεράμιο

Πρόκειται για μοναδικό παράδειγμα όπου από μία αχειροποίητη εικόνα (Μανδήλιο) προέρχεται μία δεύτερη (Κεράμιον).

Το Άγιο Κεράμιο λέγεται έτσι για τον εξής λόγο. Ο εγγονός του Αυγάρου εξέκλινε απ’ την ευσέβεια των προγόνων του και έγινε ασεβής, και ως τέτοιος θέλησε να αφαιρέσει το Άγιο Μανδήλιο από την πύλη της πόλης, όπου το είχε βάλει ο ευσεβής παππούς του, για να το προσκυνεί ο κάθε εισερχόμενος στην πόλη, και να στήσει κάποιο άγαλμα στη θέση του. Ο δε επίσκοπος της πόλης, γνωρίζοντας από θεία αποκάλυψη την κακή πρόθεση του βασιλιά, έκρυψε την εικόνα μέσα σ’ ένα θόλο που υπήρχε πάνω απ’ την εικόνα, ανάβοντας και λύχνο μπροστά της, και, αφού σκέπασε το Άγιο Μανδήλιο με μια κεραμίδα, έχτισε τον τοίχο με πλίνθους. Μετά από πολλά χρόνια, τον καιρό που ο βασιλιάς Χοσρόης πολιόρκησε την Έδεσσα, ο επίσκοπος Ευλάβιος είδε στον ύπνο του μια γυναίκα επίσημη, η οποία του είπε να σκάψει για να βρει την αχειροποίητο εικόνα του Κυρίου, όπως και έγινε. Αλλά μαζί με το Άγιο Μανδήλιο είδε την εικόνα τυπωμένη και στην κεραμίδα, και αυτή ονομάστηκε Άγιο Κεράμιο.

Σύμφωνα με διάφορες παραδόσεις το Κεράμιον μεταφέρεται στην Κωνσταντινούπολη πιθανόν από τον Νικηφόρο Φωκά (963‐969) το 966. Φυλασσόταν στο παρεκκλήσι της Παναγίας του Φάρου μαζί με το Μανδήλιο. Μετά όμως την άλωση της Πρωτεύουσας από τους σταυροφόρους το Κεράμιο έχει την ίδια τύχη με το Ιερό Μανδήλιο. Μεταφέρεται στη Γαλλία από τον βασιλιά Λουδοβίκο τον Θ΄(1226‐1270) και τοποθετείται στο παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου, το οποίο  λεηλατείται κατά τη γαλλική Επανάσταση (1789) και το Ιερό Κεράμιο εξαφανίζεται.

3.Η Αχειροποίητος Εικόνα του Χριστου  της Καμουλιάνα.

Μία ακόμα παράδοση που παρουσιάζει κοινά χαρακτηριστικά με την ιστορία του Μανδηλίου είναι και αυτή που αναφέρεται στην αχειροποίητο εικόνα του Χριστού, γνωστή ως εικόνα της Καμουλιάνα. Εμφανίζεται το 550 στην Καππαδοκία της Μικράς Ασίας.

Η παράδοση αναφέρει ότι  η εικόνα βρέθηκε από μία ειδωλολάτρισσα, ονόματι Υπατία, η οποία αναρωτιόταν πώς είναι δυνατόν να πιστέψει στον Χριστό εφόσον δεν τον έχει δει. Μία μέρα όμως ανακάλυψε στο πηγάδι του σπιτιού της μία εικόνα που ήταν αποτυπωμένη σε ύφασμα. Σ΄ αυτήν αναγνώρισε το πρόσωπο του Χριστού. Η Εικόνα βγήκε με θαυματουργικό τρόπο, στεγνή, από το νερό και αποτυπώθηκε στο φόρεμα της γυναίκας, το οποίο θεωρήθηκε έκτοτε και αυτό αχειροποίητο. Το αντίγραφο της Εικόνας αυτής, από το 544 ως το 560, μεταφέρεται με πομπή σε διάφορες πόλεις της Μικρός Ασίας με τελευταία την Καισάρεια. Οι πιστοί ήταν μάλιστα διατεθειμένοι να πληρώσουν για να το δουν. Η Υπατία, που ασπάστηκε τον χριστιανισμό, έκτισε ναό στην Καμουλιάνα προς τιμήν της πρωτότυπης εικόνας, η οποία και παρέμεινε στην ομώνυμη πόλη. Κάποια γυναίκα από την εν λόγω επαρχία, όταν έμαθε όσα συνέβησαν στην Καμουλιάνα σχετικά με την αχειροποίητο εικόνα του Χριστού, κυριεύθηκε από φθόνο και ήθελε να την αποκτήσει. Επισκέφθηκε την Καμουλιάνα και άγνωστο με ποιό τρόπο, κατάφερε να πάρει αντίγραφο της εικόνας, το οποίο και μετέφερε στο χωριό της. Η άγνωστη γυναίκα έκτισε και εκείνη ναό προς τιμήν της εικόνας, ακολουθώντας το παράδειγμα της Υπατίας. Το 554‐555 ο ναός κάηκε έπειτα από επίθεση βαρβάρων, η εικόνα όμως γλίτωσε. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄ (527‐565) απέκτησε την εικόνα και την μετέφερε με πανηγυρική  πομπή  σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την επανοικοδόμηση του κατεστραμμένου ναού .

Άλλη παράδοση αναφέρει ότι ο  Χριστός εμφανίστηκε θαυματουργικά, στα χρόνια του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (284‐305), στην Bassa‐Aquilina, σύζυγο του τοπάρχη της Καμουλιάνα. Σύμφωνα με τη διήγηση, η Bassa‐Aquilina αφού βαπτίσθηκε χριστιανή παρακαλούσε τον Χριστό με δάκρυα και αδιάλειπτη προσευχή να της φανερώσει το θέλημά Του. Εκείνος εισάκουσε τις προσευχές της και εμφανίστηκε μπροστά της. Έβρεξε το πρόσωπό Του και το σκούπισε με μία πετσέτα. Έπειτα εξαφανίστηκε αφήνοντας πίσω Του την πετσέτα στην οποία είχε αποτυπωθεί το πρόσωπό Του.

4.Το πέπλο της Βερόνικα

Ένα ακόμη Ιερό Κειμήλιο, συναφές με το Μανδήλιο, είναι το γνωστό ως « πέπλο της Βερόνικᨻ. Πρόκειται για παράδοση η οποία άρχισε να αναπτύσσεται στη Δύση από το 1200 περίπου και εξής.

Σύμφωνα λοιπόν με τη δυτική παράδοση, ο Χριστός στο δρόμο προς τον Γολγοθά σκούπισε τον ιδρώτα του πάνω στο ρούχο που φορούσε η Βερόνικα, με αποτέλεσμα να αποτυπωθεί θαυματουργικά η μορφή Του σ΄ αυτό. Όταν αρρώστησε ο Τιβέριος (14‐37 μ.Χ.), ο αυτοκράτορας της Ρώμης, έστειλε τον Βολούσιο (Volusian), να συναντήσει τον Χριστό και να Του ζητήσει να πάει στη Ρώμη για να τον θεραπεύσει. Όταν έφτασε όμως ο Βολούσιος στην Ιερουσαλήμ ήταν αργά διότι ο Χριστός είχε ήδη σταυρωθεί. Συνάντησε όμως τυχαία τη Βερόνικα, η οποία είχε στην κατοχή της το ρούχο με τη μορφή του Χριστού. Οι δυο τους ταξίδεψαν στη Ρώμη και ο Τιβέριος θεραπεύτηκε μόλις αντίκρισε τη μορφή του Χριστού. Το ένδυμα αυτό καθιερώθηκε στη σχετική γραμματεία ως το  «πέπλο της Βερόνικα».


Η επίσημη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία υποστηρίζει ότι έχει στην κατοχή της το ύφασμα δηλαδή το πέπλο της Βερόνικα, το οποίο έχει αναγνωριστεί ως αυθεντικό από τον πάπα Ιννοκέντιο τον Γ΄(1198‐1216) και φυλάσσεται στο θησαυροφυλάκιο στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Μάλιστα από την εποχή του ίδιου πάπα οι προσκυνητές της Βασιλικής έπαιρναν ως αναμνηστικά μικρά μετάλλια που αναπαριστούσαν το πέπλο της Βερόνικα. Αυτά μπορούσε να τα προμηθευτεί κανείς μόνο από τη Βασιλική του Αγίου Πέτρου. Αυτό διήρκεσε ως τον 15ο αι. Χαρακτηριστικό του μεγάλου σεβασμού που έτρεφαν στη Δύση προς τη συγκεκριμένη εικόνα είναι ότι ο πάπας Νικόλαος ο Δ΄ (1288‐1292) έδινε άφεση αμαρτιών σε όσους επισκέπτονταν τη βασιλική για να προσκυνήσουν το Ιερό Κειμήλιο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

1.Θ.Η.Ε

2.Οι Αχειροποίητες εικόνες του Χριστού και της Θεοτόκου.Ε.Συμεωνίδου.Α.Π.Θ

3. Χαράλαμπος Ατματζίδης, ʺΗ Διήγηση για το Βασιλιά τηςΈδεσσας Άβγαρο και τον Ιησούʺ, Απόκρυφα Χριστιανικά κείμενα Α΄‐Απόκρυφα Ευαγγέλια, (επιμ. Ιωάννη Καραβιδόπουλου), Θεσσαλονίκη 1999.

4. Ευσέβιος Καισαρείας, Εκκλησιαστική Ιστορία, PG 20, 120Β‐129A.

5.Μηνιαίο Αυγούστου.

6.Μέγας Συναξαριστής μηνός Αυγούστου.

7.Το ιερό Μανδήλιο.Α.Σακκέτου.

Πηγή: https://fdathanasiou.wordpress.com
Μore " Οι Αχειροποίητες εικόνες του Χριστού "
Share/Bookmark