Αξιοθέατα Ρώμης

Ένα μαγικό ταξίδι στην Αιώνια πόλη με τη βοήθεια της τεχνολογίας!

ψηφιακές ξεναγήσεις

Μοναδικές εικονικές περιηγήσεις σε όλο τον κόσμο!

British Museum

Τα εκθέματα ενός από τα μεγαλύτερα μουσεία στον κόσμο on-line

Art Project

Η εφαρμογή της Google για τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου

Αγία Σοφία

Εσωτερικό και περίβολος

Μουσείο Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση των εκθεμάτων του Μουσείου

SunAeon

Τρισδιάστατη απεικόνιση , Μοντελοποίηση, Προσομοίωση του Διαστήματος

Αρχαιολογικός χώρος Ακρόπολης

Τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου της Ακρόπολης

Αίγυπτος

Τρισδιάστατη απεικόνιση των Πυραμίδων της Αρχαίας Αιγύπτου

Ελληνες ποδοσφαιριστές απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις


Το ποδόσφαιρο στα χρόνια του πολέμου του '40 όχι μόνο δεν έχασε την πρωταγωνιστική του λάμψη, αλλά μεταπηδώντας στα πεδία της μάχης έφερε τους Έλληνες ποδοσφαιριστές στην πρώτη γραμμή απέναντι στις ιταλικές και γερμανικές δυνάμεις.

Την παραμονή του «ΟΧΙ» οι ενώσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου πατούσαν χώμα. Ο Πειραιάς επικράτησε της Πάτρας 3-1, η Αθήνα νίκησε εύκολα τον Βόλο 6-0 και ο Άρης πήρε εύκολα τη νίκη 4-0 απέναντι στη ΜΕΝΤ, στη Θεσσαλονίκη. Ποιος να το έλεγε εκείνες τις ώρες στους ποδοσφαιριστές πως λίγες ημέρες αργότερα θα έπεφταν και αυτοί στη μάχη του πολέμου, με πολλούς εξ αυτών να χάνουν τις ζωές τους για την πατρίδα.

Όπως ήταν φυσιολογικό, η είσοδος των κατοχικών δυνάμεων σταμάτησε κάθε είδους ποδοσφαιρική δράση σε επίσημο επίπεδο. Τα πρωταθλήματα διακόπηκαν, όχι όμως και τα παιχνίδια. Η Ένωση Ελλήνων Ποδοσφαιριστών, η οποία δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου, είχε ως σκοπό τη διεξαγωγή φιλικών αναμετρήσεων, με τα έσοδα να πηγαίνουν στα νοσοκομεία για τη φροντίδα των Ελλήνων στρατιωτών.

Χαρακτηριστικό είναι ένα φιλικό παιχνίδι του οποίου τα έσοδα θα δίνονταν στο νοσοκομείο «Σωτηρία» το 1942 και θα διεξαγόταν ανάμεσα σε παίκτες του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Όταν οι γερμανικές δυνάμεις έμαθαν για τη διεξαγωγή του, αποφάσισαν να στείλουν δικό τους διαιτητή, έναν Αυστριακό αξιωματικό, γεγονός που φυσικά εξόργισε τους Έλληνες αλλά και τους περίπου 15.000 θεατές στις εξέδρες. Οι δύο αρχηγοί των ομάδων, Κρητικός και Μαρόπουλος, αποφάσισαν να βγουν στον αγωνιστικό χώρο αλλά να μην κάνουν σέντρα στο ματς. Αντίθετα, αφού είχαν ενημερώσει τους συμπαίκτες τους, ανέβηκαν στις εξέδρες και προσπάθησαν να μεταφέρουν στον κόσμο τι ακριβώς είχε συμβεί. Οι φίλαθλοι εξαγριωμένοι άρχισαν τα επεισόδια, σπάζοντας τα πάντα. Ο κόσμος μεταφέρθηκε εκτός σταδίου και με πορεία κινήθηκε προς την πλατεία Ομονοίας, όπου επενέβησαν οι γερμανικές δυνάμεις. Τα έσοδα φυσικά από τα εισιτήρια είχαν ήδη «κλαπεί» και δεν έφτασαν ποτέ στο νοσοκομείο «Σωτηρία»...



Ποδόσφαιρο με... μυδραλιοβόλο

Μετά από αυτό το γεγονός, οι δυνάμεις κατοχής άρχισαν να «υπάρχουν» ενεργά σε οποιονδήποτε ποδοσφαιρικό αγώνα παιζόταν στην πατρίδα μας. Στη Χίο, μια ομάδα επίλεκτων Γερμανών στρατιωτών ηττήθηκε από Έλληνες ποδοσφαιριστές και αμέσως διατάχθηκε αγώνας ρεβάνς. Μόνο που όταν την επόμενη μέρα οι Έλληνες παίκτες με καλύτερους τότε τους αδελφούς Αλησμόνη, μπήκαν στο γήπεδο, αντίκρισαν ένα πίσω από τη μία εστία, το οποίο έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα για το τι επρόκειτο να συμβεί σε περίπτωση δεύτερης ήττας των Γερμανών.

Τίμησαν την πατρίδα με τις ζωές τους

Δεν ήταν λίγοι οι ποδοσφαιριστές πρώτης γραμμής της εποχής που ενώ θα μπορούσαν να γλιτώσουν την στράτευση, αποφάσισαν να πολεμήσουν δίπλα στους συμπατριώτες τους. Ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος, ο κορυφαίος Έλληνας τερματοφύλακας τότε με τα χρώματα του Ολυμπιακού, έτυχε να πολεμά μαζί με τον μεγάλο άσο του Παναθηναϊκού Νίκο Πιερράκο και ήταν αυτός που μετέφερε τα νέα για το θάνατο του μεγάλου σκόρερ στη μάχη του Πόγραδετς το Δεκέμβριο του 1940.

Ο Νίκος Σωτηριάδης και ο Γιώργος Βατίκης, οι οποίοι μεγαλουργούσαν στον ΠΑΟΚ, έχασαν τη ζωή τους στη μάχη της Κλεισούρας το 1941 ενώ νεκρός έπεσε και ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Σπύρος Κοντούλης το 1944 στην προσπάθειά του να δραπετεύσει κατά τη μεταφορά του στον τοίχο της Καισαριανής.

Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές όχι μόνο δεν έμειναν άπραγοι κατά τη διάρκεια του πολέμου αλλά έδωσαν το δικό τους αγώνα για την πατρίδα φορώντας τα χακί. Έχυσαν το αίμα τους απ' άκρη σ' άκρη στα ελληνικά χώματα. Μια διαφορετική μάχη ζωής και ελευθερίας απέναντι στον εχθρό. Τον πραγματικό εχθρό και όχι τον αόρατο που στις μέρες μας πλέον κατακρεουργεί το ίδιο το ποδόσφαιρο στο βωμό των συμφερόντων και της εξουσίας.



Πηγή: Ελληνες ποδοσφαιριστές απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις -Οι μάχες των αστέρων της εποχής που έχασαν τη ζωή τους το 1940 [εικόνα] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/175776#ixzz3HTSckEla
Μore " Ελληνες ποδοσφαιριστές απέναντι στις κατοχικές δυνάμεις "
Share/Bookmark

Υλικό για τον Άγιο Δημήτριο ( Βίος και λαϊκή παράδοση)




Χρυσάνθεμο , το φυτό του Αγίου Δημητρίου
Χρυσάνθεμο ή αλλιώς Αγιοδημητριάτικο , έχει δεθεί με την γιορτή του Αγίου Δημητρίου αφού ανθίζει περίπου τον Οκτώβριο ανάλογα την περιοχή. Βέβαια πλέον το χρυσάνθεμο μπορούμε να το βρίσκουμε όλο τον χρόνο αφού καλλιεργείται όλο τον χρόνο μέσα στα
θερμοκήπια. Το βρίσκουμε πλέον σε διάφορους χρωματισμούς αλλά και πολλές φορές με διαφορετικών σχημάτων πέταλα.


Έθιμα του μήνα Οκτώβρη

Οι λιτανείες για βροχή το μήνα Οκτώβριο (πρωτοβρόχια)

Ο Οκτώβρης είναι ο καταλληλότερος μήνας για σπορά. Για να σπείρει ο γεωργός πρέπει πρώτα να βρέξει- τα πρωτοβρόχια είναι απαραίτητα για τη σπορά.
Κι αν δε βρέξει; Τι γίνεται τότε; Τότε γίνεται λιτανεία. Οι κάτοικοι του χωριού συγκεντρώνονται στην εκκλησία και, αφού διαβάσει ο παπάς ειδική ευχή, παίρνουν τις εικόνες και ξεχύνονται στον κάμπο, με τον παπά επικεφαλής να ψέλνει.
Με τη λιτανεία-προσευχή και σεβασμό στο Θεό, οι αγρότες παρακαλούν το Θεό για να φέρει βροχή.

«Περπερούνα»

Υπάρχουν, όμως και μαγικά έθιμα που σκοπό έχουν όχι να παρακαλέσουν -όπως οι λιτανείες- το Θεό, αλλά να τον εξαναγκάσουν σε βοήθεια. Αυτά τα έθιμα έχουν σκοπό να προκαλέσουν βροχή με μαγικό τρόπο (μαγεία). Ένα από αυτά είναι η περπερούνα.
Η Περπερούνα ή Περπερού ή Πιρπιρού είναι ένα έθιμο που το κάνουν τα κορίτσια. Διαλέγουν ένα κοριτσάκι 8-10 ετών, συνήθως φτωχό ή ορφανό, και το στολίζουν με λουλούδια και πρασινάδα. Η πρασινάδα χρησιμεύει -όπως λένε στο Δρυμό της Μακεδονίας, ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη- «για να πρασινίσει ο κάμπος σαν τη Πιρπιρού».
Όλη η παρέα των κοριτσιών, με την Πιρπιρού στη μέση, φτάνει σε σπίτι και τραγουδά το τραγουδάκι της Περπερούνας.
Στο Δρυμό λένε:
«Πιρπιρού, δροσούλα μου,
παρακάλσι τουν Θιο (Θεό)
για να δώσει μια βρουχή,
μια βρουχή βασιλικιά
δω στα στάρια, τα κριθάρια
στα λιανά τα παρασπόρια.
Μπάρις-μπάρις* του νιρό
Λιούμπις-λιούμπις** του κρασί
Κάθι στάχυ κι κιλό
Κάθι κούρβου (στοίβα) κι μιτρό»

*μπάρις-μπάρις το νιρό= βροχή πολύ δυνατή, μπόρα
** λιούμπις-λιούμπις το κρασί= μεγάλη ποσότητα κρασιού

Μόλις τελειώσει το τραγούδι, η νοικοκυρά του κάθε σπιτιού βγαίνει έξω και χύνει πάνω στο κεφάλι του παιδιού νερό και εύχεται :
« Καλή βροχή να δώσει ο Θεός».
Έπειτα δίνει ένα νόμισμα στο κοριτσάκι ή ό,τι άλλο έχει «για το καλό».
Σε άλλους τόπους της πατρίδας μας το έθιμο της Περπερούνας είναι κάπως διαφορετικό. Στον Πόντο λ.χ. αντί για παιδί, για να μην το καταβρέχουν και κρυώσει το καημένο, ντύνανε μια σκούπα. Έκαναν κάτι σαν σκιάχτρο και το γύριζαν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας ένα άλλο τραγούδι. Οι νοικοκυρές περιέλουζαν αυτό το σκιάχτρο με νερό και φιλοδωρούσαν τα παιδιά που το κρατούσαν.


Έθιμα Αγίου Δημητρίου το μήνα Οκτώβριο

Δημήτρηδες υπάρχουν σχεδόν όσοι και Γιώργηδες, γιατί και οι δύο Άγιοι έχουν τιμηθεί εξαιρετικά απ' τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους, που αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.
Καβάλα στ' άλογά τους - άσπρο, κάτασπρο του Αι-Γιώργη, κοκκινωπό του Αι-Δημήτρη - δείχνουν με τα όπλα που κρατούν πως είναι αποφασισμένοι να προστατέψουν τους γεωργούς και τους κτηνοτρόφους από κάθε κακό.
Τους ίδιους και τις φαμίλιες τους, τα ζώα και τα χωράφια, ολόκληρο το βιος τους.
Στο Τζαντό της Θράκης μεταμφιεσμένοι κρατώντας Ειρεσειώνες συνόδευαν την ξύλινη τζαμάλα (καμήλα) σε όλα τα σπίτια, ευχόμενοι «καλή σπορά».

Τα νέα κρασιά το μήνα Οκτώβρη

Οι γιορτές τους είναι ορόσημα στη ζωή των γεωργών και των κτηνοτρόφων.
Στου Αι-Δημήτρη ανοίγουν τα βαρέλια και δοκιμάζουν τα νέα κρασιά.
Πρώτη δουλειά είναι να έρθει ο παπάς, ν΄ αγιάσει τα βαρέλια ρίχνοντας μέσα λίγο αγιασμό. Ύστερα ο νοικοκύρης θα τραβήξει απ΄ τον πείρο και θα προσφέρει πρώτα
στον παπά, που θα δώσει τις ευχές του. Στα χωριά της Πελοποννήσου συνήθιζαν οι νοικοκυραίοι να πηγαίνουν ένα μπουκάλι κρασί στην εκκλησία, για να λειτουργηθεί. Απ' αυτό το αγιασμένο έριχναν και λίγο
στα βαρέλια τους, να βλογηθεί και το υπόλοιπο.


Ρώσοι και Σλάβοι για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου τον Οκτώβρη

Η γιορτή του Αγίου Δημητρίου σηματοδοτεί γι' αυτούς, όπως και για τους Έλληνες,
το τέλος του καλοκαιριού και την αρχή του χειμώνα.
«Έρχεται ο Άγιος Δημήτριος (Mitrovdan) καβάλα στο άσπρο άλογο»
λέει μια σερβική παροιμία.
Οι Ρώσοι λένε:
«Τη μέρα του Αγίου Δημητρίου ο χειμώνας σκαρφαλώνει στο φράχτη»
ενώ οι Βούλγαροι λένε πως την ημέρα αυτή
« ο μπάρμπα-Δημήτρης τινάζει τα άσπρα γένια του και από αυτά πέφτει το πρώτο χιόνι».
Στους Ουκρανούς και τους Λευκορώσους, μετά του Αγίου Δημητρίου σταματούσαν οι προξενιές.
Σέρβοι και Βούλγαροι θεωρούν προστάτη των σπιτιών από ποντίκια και φίδια το «μαθητή» του αγίου Νέστορα, που σύμφωνα με το θρύλο σκότωσε το δράκοντα από τον οποίο έβγαιναν τα ποντίκια, τα φίδια και άλλα χθόνια ζώα.
Στη Βουλγαρία λένε:
Η ημέρα του Αγίου Δημητρίου «λύνει και δένει», επειδή η ημέρα αυτή σηματοδοτούσε τη λήξη των καλοκαιρινών συμφωνιών, την πληρωμή των εργατών από τους εργοδότες, την εξόφληση χρεών και εργατών για τη μισή χρονιά και το κλείσιμο νέων συμφωνιών για την επόμενη περίοδο.

(Πηγές: 1. Εφημερίδα «Απογευματινή»,25/9/04, 2. «Λαογραφικό Ημερολόγιο» της Αικ. Τσοτάκου-Καρβέλη, εκδ. Πατάκη 2. wikipedia)




Μore " Υλικό για τον Άγιο Δημήτριο ( Βίος και λαϊκή παράδοση) "
Share/Bookmark

Amfipolis tomb

Μore " Amfipolis tomb "
Share/Bookmark

Προστασία του Δάσους.



Πατήστε ΕΔΩ για να δείτε το λογισμικό 
Μore " Προστασία του Δάσους. "
Share/Bookmark

Όλοι Γεννιόμαστε Ελεύθεροι


Πατήστε πάνω στην εικόνα
Μore " Όλοι Γεννιόμαστε Ελεύθεροι "
Share/Bookmark

Fun to Free



Ένας χώρος με πάνω από 1000 δημιουργικές δραστηριότητες για παιδιά , ελεγχόμενος από τους γονείς. Περιηγηθείτε στο site από ΕΔΩ
Μore " Fun to Free "
Share/Bookmark

Ένα αγόρι με αναπηρία έρχεται στο σχολείο και τότε η μικρή Μαρία…



Ένα αγόρι με αναπηρία έρχεται στο σχολείο και τότε η μικρή Μαρία…Η καλύτερη ταινία μικρού μήκους που έχετε δεί ποτέ!

Ένα αγόρι με αναπηρία …. «αλλιώτικο» από τα άλλα έρχεται στο σχολείο. Κανείς δεν του δίνει σημασία εκτός από την μικρή Μαρία… Στο τέλος της ιστορίας το αγόρι «φεύγει» και τότε η μικρή Μαρία αποφασίζει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει!

Η αθώα ψυχή ενός παιδιού μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη όχι μόνο για όλη τη ζωή του αλλά και για τη ζωή των γύρω του. Η ευαισθησία, η αυταπάρνηση, η άγνοια της ιδιοτέλειας, διδάσκουν δύναμη και όχι αδυναμία..

Και ο πόνος της απώλειας στην τρυφερή παιδική ηλικία, μπορεί να σημαδέψει για πάντα το δρόμο της ευθύνης, το δρόμο της ζωής του καθενός μας..

To βίντεο που θα παρακολουθήσετε είναι στα ισπανικά. Ωστόσο η δύναμη της εικόνας είναι τόσο μεγάλη που δεν θα σας δημιουργήσει κανένα πρόβλημα αυτό. Τα συμπεράσματα και τα συναισθήματα στο βίντεο που ακολουθεί, δικά σας…

Ένα αγόρι με αναπηρία έρχεται στο σχολείο και τότε η μικρή Μαρία…Δείτε το από ΕΔΩ
Μore " Ένα αγόρι με αναπηρία έρχεται στο σχολείο και τότε η μικρή Μαρία… "
Share/Bookmark

Μετατρέποντας τον Πόνο σε Δύναμη και Γνώση (Ο μύθος του Χείρωνα)


Εξετάζοντας κάποιος τα αρχέτυπα ενός μύθου είναι δυνατόν να μπορέσει να ερμηνεύσει τις όψεις του κόσμου που μας περιβάλλει . Η μυθολογία είναι ένα χρήσιμο εργαλείο οπου μπορεί να εφαρμόσει κανείς για να εντοπίσει γνωρίσματα και πτυχές της ανθρώπινης ψυχής.

Στην ελληνική μυθολογία , ο Χείρων ήταν ο σοφότερος των Κενταύρων και αποτελούσε το σύμβολο του ‘Πληγωμένου Θεραπευτή’ . Ο μαθητής του, ο Αχιλλέας, κατά την διάρκεια μιας μάχης, τον χτύπησε τυχαία με ένα βέλος που ήταν εμποτισμένο στο αίμα της Λερναίας Ύδρας. Ο Χείρων όντας αθάνατος συνέχιζε να ζεί με την πληγή και τον πόνο του. Στην προσπάθεια του να βρεί την δικιά του θεραπεία , έμαθε να βοηθάει και να απαλύνει τον πόνο των άλλων .Αυτή του η ανακάλυψη, το να διδάσκει δηλαδή σε άλλους πως να θεραπεύονται, αποτέλεσε ένα μέσο ώστε να απαλύνει τον δικό του αιώνιο πόνο.

Ο καθένας απο εμάς κάποια στιγμή στη ζωή του αναπόφευκτα θα περάσει απο δοκιμασίες . Ίσως βιώσουμε φυσικό πόνο, αρρώστιες, διανοητική σύγχυση , ψυχικά τραύματα ή ακόμη ίσως έρθουμε αντιμέτωποι με την υπαρξιακή αγωνία. Όλες αυτές οι δυσκολίες ειναι ικανές να μας διδάξουν στο να συμπάσχουμε στην θλίψη και τον πόνο του συνανθρώπου μας .

Ο Κάρλ Γιούνγκ πίστευε ότι η ασθένεια της ψυχής θα μπορούσε να είναι η καλύτερη δυνατή μορφή κατάρτισης για ένα θεραπευτή . Οι πόνοι και οι δυσκολίες που κάποιος κουβαλάει αλλά εν τέλη υπερνικά είναι πηγή μεγάλης σοφίας και θεραπευτικής δύναμης.

Ο ‘Πληγωμένος Θεραπευτής’ καταλαβαίνει πως αισθάνεται ο ασθενής επειδή ο ιδιος έχει περάσει από τον ίδιο πόνο . Επιπλέον, ο θεραπευτής μέσα απο την εμπειρία του είναι ικανός να συναισθανθεί, να μπει δηλαδή στην θέση του άλλου πραγματικά κι οχι απλά να τον συμπονά. Ο θεραπευόμενος απο την άλλη το εκλαμβάνει αυτό έστω και σε υποσυνείδητο επίπεδο. Εξαιτίας αυτής της εμπειρίας ολόκληρη η ουσία της σχέσης μεταμορφώνεται. Από ‘ειδήμων’, ο θεραπευτής γίνεται συνταξιδιώτης* με τον θεραπευόμενό του,ανοίγοντας έτσι έναν πνευματικό δρόμο που τους συνδέει.

Τέλος , ο ασθενής που πάσχει και περιθάλπτεται από τον θεραπευτή του , ταυτοχρόνως συμβάλλει στην επούλωση των πληγών του θεραπευτή. Η αλληλεπίδραση αυτών μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην θεραπεία και των δύο.

Συμπερασματικά, ο μύθος του Χείρωνα μας διδάσκει οτι είμαστε ικανοί να ξεπεράσουμε τον πόνο μετατρέποντας τον σε δύναμη και γνώση. Μέσα απο μία τέτοια εμπειρία ο καθένας μας μπορεί να γίνει ένας ‘Πληγωμένος Θεραπευτής’.
Ο άνθρωπος χρειάζεται δυσκολίες. Είναι απαραίτητες για την υγεία. Καρλ Γιούνγκ ( 1875-1961 , Ελβετός ψυχίατρος)

*ενας ορος που χρησιμοποιεί ο ΄Ιρβιν Γιάλομ για τους ασθενείς του.
Ιωάννινα
Άννα Δήμου, Σύμβουλος – Ψυχολόγος (www.annadimou.com)


Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/10/metatrepontas-ton-pono-se-dynami-kai-gnosi/#ixzz3FBIxvMOk
Μore " Μετατρέποντας τον Πόνο σε Δύναμη και Γνώση (Ο μύθος του Χείρωνα) "
Share/Bookmark

Πώς πήραν τα ονόματά τους οι μήνες του χρόνου;


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ :
Ο πρώτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από τον θεό των Ρωμαίων, τον Ιανό (Janus). Ο Ιανός ήταν θεός με δύο πρόσωπα, τα οποία κοίταζαν σε αντίθετες κατευθύνσεις, γι αυτό τον αποκαλούσαν και Janus bifrons δηλαδή διπρόσωπο Ιανό. Τα δυο του πρόσωπα συμβόλιζαν την αρχή και το τέλος, τη νιότη και το γήρας, την είσοδο και την έξοδο. Γι αυτό και του αφιέρωσαν τον Ιανουάριο που σαν πρώτος μήνας του χρόνου, κοίταζε προς τον προηγούμενο χρόνο και προς τον επόμενο.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ :
Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα februare που σημαίνει καθαρίζω, εξαγνίζω. Ήταν αφιερωμένος στο θεό του Άδη Φέβρουο και στους νεκρούς γι αυτό και στη διάρκεια του οι Ρωμαίοι διοργάνωναν τελετές καθαρμών και εξαγνισμών. Με το παλαιότερο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου και οι άνθρωποι έπρεπε να μπουν στον καινούργιο χρόνο καθαροί και αμόλυντοι. Με την καθιέρωση του Ιουλιανού ημερολογίου το 46 π.Χ. περιορίστηκαν οι ημέρες του από 30 σε 29 και την εποχή του αυτοκράτορα Αύγουστου του αφαιρέθηκε άλλη μια μέρα η οποία προστέθηκε στον Αύγουστο και έτσι έχει 28 ημέρες, και 29 κάθε τέσσερα χρόνια, οπότε το έτος αντί 365 ημέρες έχει 366 και ονομάζεται δίσεκτο από το bis sextus (δις έκτη) δηλαδή δύο φορές η 24η του μήνα που ήταν η έκτη μέρα πριν από τις Καλένδες του Μαρτίου.
Εμείς, τον λέμε Φλεβάρη επειδή τότε ανοίγουν οι φλέβες της γης, δηλαδή αναβρύουν πολλά νερά, τον λέμε και Κουτσοφλέβαρο, επειδή έχει λιγότερες μέρες.

ΜΑΡΤΙΟΣ :
Κατά το αρχαίο ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και ονομαζόταν Primus. Μετά το 46 π.Χ. ονομάστηκε Μάρτιος, έγινε ο τρίτος μήνας του χρόνου, αφιερωμένος στον θεό Μαρς που αρχικά ήταν ο θεός της γονιμότητας και των αγρών αλλά αργότερα ταυτίστηκε με τον Άρη θεό του πολέμου. Ήταν πατέρας του Ρέμου και του Ρωμύλου και γενάρχης των Ρωμαίων. Είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης και στις 21 Μαρτίου είναι η εαρινή ισημερία.
Οι Έλληνες του έχουν δώσει πολλά ονόματα, όπως "ανοιξιάτης" επειδή φέρνει την άνοιξη, "γδάρτης", "παλουκοκαύτης" και "πεντάγνωμος" επειδή ο καιρός είναι άστατος, "βαγγελιώτης" από τη γιορτή του Ευαγγελισμού, "πενταγιόματο" (δηλ. πέντε γεύματα) στην ορεινή Πελοπόννησο.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ :
Είναι ο τέταρτος μήνας του χρόνου. Το όνομά του προέρχεται από το λατινικό ρήμα aperio που σημαίνει "ανοίγω" γιατί τότε ανοίγει ο καιρός και ανθίζουν τα λουλούδια. Ήταν αφιερωμένος στην θεά Αφροδίτη.
Τον λέμε Ανοιξιάτη, Λαμπριάτη από τη μεγάλη γιορτή του Πάσχα και Αϊγιωργίτη από την γιορτή του Αγίου Γεωργίου.
Την Πρωταπριλιά συνηθίζουμε να λέμε αθώα ψέματα και να κάνουμε ανώδυνες φάρσες, ένα έθιμο που μας έχει έρθει από τη δυτική Ευρώπη και που έγινε περισσότερο γνωστό περί το 1880 μέσω της "Εφημερίδας" του Κορομηλά.

ΜΑΪΟΣ :
Ο πέμπτος μήνας του χρόνου πήρε το όνομά του από την ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια). Το όνομα Maja προήλθε από τη λέξη Μαία (τροφός) τη μητέρα του θεού Ερμή στον οποίο ήταν αφιερωμένος. Τον λένε και Κερασάρη γιατί τότε βγαίνουν τα κεράσια.

ΙΟΥΝΙΟΣ :
Ο έκτος μήνας του έτους, ήταν αφιερωμένος από τους Ρωμαίους στη θεά Juno (Ήρα), σύζυγο του Jupiter (Δίας), προστάτιδα του οίκου και του γάμου. Κατά μία άλλη εκδοχή, πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Αυτός ανέτρεψε τον βασιλιά Ταρκύνιο τον Υπερήφανο το 510 π.Χ., εγκαθίδρυσε τον θεσμό της Υπατείας, θεμελίωσε τη Δημοκρατία και έγινε ο πρώτος Ύπατος της Ρώμης.
Στις 21 Ιουνίου είναι το θερινό ηλιοστάσιο, οπότε ξεκινά επίσημα το καλοκαίρι, ενώ έχουμε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια ημέρα στο βόρειο ημισφαίριο και την μικρότερη στο νότιο.
Λέγεται θεριστής γιατί κατά τη διάρκεια του γίνεται ο θερισμός του σταριού, ορνιαστής ή ρινιαστής γιατί γίνεται τεχνητή γονιμοποίηση των ήμερων συκιών με ορνιούς δηλαδή καρπούς άγριας συκιάς.

ΙΟΥΛΙΟΣ :
Ο έβδομος μήνας του έτους έχει 31 ημέρες και είναι αφιερωμένος στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος θεωρείται ένας από τους τρεις μεγάλους στρατηλάτες του αρχαίου κόσμου. Τον Ιούλιο, οι Ρωμαίοι τον έλεγαν Quintilis επειδή κατά το ημερολόγιο του Νουμά Πομπιλίου ήταν ο πέμπτος μήνας του έτους με πρώτο το Μάρτιο. Το 153 π.Χ. ως πρώτη ημέρα του έτους ορίστηκε η 1η Ιανουαρίου.
Το 46π.Χ., ο Ιούλιος Καίσαρας ανέθεσε στον Σωσιγένη να αναμορφώσει το ρωμαϊκό ημερολόγιο το οποίο βασιζόταν στις φάσεις της σελήνης αλλά οι ατέλειες που είχε, είχαν σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν μεγάλες αποκλίσεις στην εαρινή ισημερία. Στο νέο ημερολόγιο, που ονομάστηκε Ιουλιανό, προστέθηκαν 80 ημέρες που δεν είχαν καταμετρηθεί και το έτος 46 ονομάστηκε "έτος σύγχυσης" διότι είχε 445 ημέρες.
Τον λέμε και Αλωνάρη επειδή κατά τη διάρκειά του γίνεται το αλώνισμα του σταριού.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ :
Ο Αύγουστος οφείλει το όνομά του στον αυτοκράτορα Οκταβιανό ο οποίος τιμήθηκε από την Σύγκλητο με το προσωνύμιο Αύγουστος που σημαίνει σεβαστός. Ο Οκταβιανός ήταν ανηψιός του Ιούλιου Καίσαρα και εξίσου σημαντική προσωπικότητα με εκείνον. Του αφιέρωσαν τον μήνα Sextilis (έκτος) των Ρωμαίων στον οποίο έδωσαν 31 ημέρες (γιατί θεωρούσαν ότι ήταν υποτιμητικό να έχει λιγότερες ημέρες από τον Ιούλιο), παίρνοντας μία ημέρα από τον Φεβρουάριο ο οποίος έτσι έμεινε με 28 ημέρες.
Τον Αύγουστο γίνονταν παλαιότερα προγνώσεις του καιρού με τα "μερομήνια", δηλαδή το πρώτο δωδεκαήμερο του Αυγούστου χρησίμευε για να προβλέψουν τον καιρό όλης της χρονιάς. Έτσι τα καιρικά φαινόμενα της 1ης Αυγούστου θα ήταν ο καιρός που θα επικρατούσε το Σεπτέμβρη, της 2ης Αυγούστου του Οκτώβρη κ.λπ.
Τον Αύγουστο τον λέμε και Συκολόγο γιατί τότε ωριμάζουν τα σύκα αλλά και Δριμάρη από τις δρίμες (ξωτικά) που τις 6 πρώτες μέρες του Αυγούστου επηρεάζουν τα νερά και τότε δεν πρέπει να κολυμπάς ή να πλένεις ρούχα.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ :
Ο Σεπτέμβριος κατείχε την έβδομη θέση στη σειρά των μηνών, όπως δείχνει και το όνομά του καθώς septem στα λατινικά σημαίνει επτά. Όταν όμως καθιερώθηκε το ιουλιανό ημερολόγιο με πρώτο μήνα του έτους τον Ιανουάριο ο Σεπτέμβριος έγινε ένατος.
Η 1η του Σεπτέμβρη θεωρείται η αρχή του εκκλησιάστικού έτους, αποτελεί την Αρχή της Ινδίκτου, από την λατινική λέξη indictio (επιβολή φόρου), την οποία εισήγαγε ο Καίσαρας Αύγουστος όταν διέταξε να γίνει γενική απογραφή των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους και να εισπραχθούν φόροι την 1η του Σεπτέμβρη. Η Ινδικτιώνα είναι τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία την γέννηση του Χριστού ή από το 3 π.Χ. Η 23η του Σεπτέμβρη, γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, καθορίστηκε ως Πρωτοχρονιά και ως Αρχή της Ινδίκτου. Η Εκκλησία σ' αυτή την Πρωτοχρονιά τοποθέτησε τη γιορτή της σύλληψης του Προδρόμου, που αποτελεί το πρώτο γεγονός της ευαγγελικής ιστορίας, ενώ το 462 μ.Χ. η εκκλησιαστική Πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1η Σεπτεμβρίου για πρακτικούς λόγους.
Τον Σεπτέμβριο αρχίζει και το γεωργικό έτος καθώς τότε ξεκινούν όλες οι αγροτικές εργασίες.
Λέγεται και Τρυγητής γιατί τότε γίνεται ο τρύγος των αμπελιών ενώ αρχίζει η σπορά και το όργωμα. Στις 2 του Σεπτέμβρη είναι η γιορτή του Αγίου Μάμα που θεωρείται προστάτης των βοσκών. Στις 23 του μήνα είναι η φθινοπωρινή ισημερία και η νύχτα θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την ημέρα έως την εαρινή ισημερία.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ :
Από την λέξη octo που σημαίνει οκτώ πήρα ο Οκτώβριος το όνομά του μια και στο παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο όγδοος μήνας. Το 46 π.Χ. με την αλλαγή του ημερολογίου έγινε ο δέκατος μήνας αλλά κράτησε το όνομά του.
Το Ιουλιανό ημερολόγιο είχε απόκλιση μίας ημέρας κάθε 128 χρόνια από το πραγματικό τροπικό έτος και έτσι το 1582 καταμετρήθηκαν 10 ημέρες απόκλισης, οπότε ο Πάπας Γρηγόριος ο 13ος θέσπισε το Γρηγοριανό ημερολόγιο τον Οκτώβριο του 1582 και την 4η Οκτωβρίου αυτού του έτους την διαδέχτηκε η 15η Οκτωβρίου αντί της 5ης για να αφαιρεθούν οι 10 ημέρες οι οποίες είχαν καταμετρηθεί χωρίς ωστόσο να έχουν διανυθεί και να επανέλθει η εαρινή ισημερία στην 21η Μαρτίου.
Τον Οκτώβριο τον λέμε και Βροχάρη για τις ευεργετικές για τους γεωργούς βροχές του. Ακόμα τον ονομάζουμε Σποριά ή Σπαρτό γιατί αρχίζει η σπορά στους αγρούς, αλλά και Άι-Δημητριάτη για τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου.
Ο Οκτώβριος είναι ο μήνας των χρυσανθέμων.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ :
Είναι ο ενδέκατος μήνας του έτους σύμφωνα με το τωρινό ημερολόγιο, αλλά κατά το παλαιό ρωμαϊκό ημερολόγιο ήταν ο ένατος μήνας γι αυτό και το όνομά του προέρχεται από τον αριθμό εννέα που στα λατινικά είναι novem. Είναι ο τελευταίος μήνας του φθινοπώρου και ο μήνας που αρχίζει η συγκομιδή της ελιάς ενώ τελειώνει η σπορά και τα κοπάδια κατεβαίνουν στα χειμαδιά τους να ξεχειμωνιάσουν. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοέμβρη βασιλεύει η Πούλια (πλειάδες) γεγονός που σηματοδοτεί τον ερχομό του χειμώνα.
Τον λέμε Κρασομηνά γιατί ανοίγονται τα καινούργια κρασιά, Ανακατωμένο γιά τον άστατο καιρό του, Χαμένο γιατί είναι μεγάλες οι νύχτες του και οι μικρότερες στη διάρκεια του έτους οι μέρες του, αλλά και Αρχαγγελίτη από τη μεγάλη γιορτή των Αρχαγγέλων Γαβριήλ και Μιχαήλ στις 8 Νοεμβρίου.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ :
Ο τελευταίος μήνας του έτους, ο πρώτος του χειμώνα, ο δέκατος του παλιού ρωμαϊκού ημερολογίου από όπου πήρε και το όνομά του. Decem στα λατινικά είναι το δέκα. Τον λένε και Χιονιά, Ασπρομηνά, Χριστουγεννιάτη, Χριστιανάρη, Δεκέμπρη, Άι-Νικολιάτη.
Είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο μια και ο ήλιος έχει τώρα τη μεγαλύτερη απόκλιση νότια του Ισημερινού. Στις 22 του μηνός είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο οπότε η απόκλιση του ήλιου νότια του Ισημερινού αρχίζει να λιγοστεύει και έτσι αρχίζει να μεγαλώνει η ημέρα και να μικραίνει η νύχτα.

πηγή Αγιορείτικο Βήμα

Μore " Πώς πήραν τα ονόματά τους οι μήνες του χρόνου; "
Share/Bookmark

ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Μore " ΕΥΡΩΠΑΪΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ "
Share/Bookmark